Friday, July 20, 2012

"ေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္းအသစ္ ရင္တြင္းၿဖစ္တည္"

by Khant Nyi Pe on Friday, 
July 20, 2012 at 5:32pm ·
                     
 ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းသံက စည္းခ်က္မက် ၿမည္ဟီးလာသည္။ ကေလးငယ္တို႔၏ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသီဆိုသံက သံၿပိဳင္ထြက္ေပၚလာ၏။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္သည္လည္း ကေလးငယ္တို႔၏ ဆူဆူညံအသံမ်ားႀကား သက္၀င္လွဳပ္ရွားလာပါသည္။ ေက်ာင္းေရွ႔သစ္ပင္ေပၚမွ ၀ုန္းကနဲ ထပ်ံသြားေသာ ခိုငွက္တစ္အုပ္ႏွင္႔ ေၿမၿပင္ေပၚမွ ေက်ာင္းသားအုပ္တို႔ အၿပိဳင္က်ဲေနႀကသလို ရုတ္ရုတ္သည္းသည္း ရွိလြန္းလွ၏။ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ ေက်ာင္းတံခါး၀တြင္ စုၿပံဳတိုးေနႀကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ေနာက္နားတြင္ ဖိုးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း လိုက္လာေနပါသည္။ အၿမန္မေရာက္လွ်င္ အိမ္ကထြက္ေၿပးေတာ႔မတတ္ တိုးေ၀ွ႔ေနႀကေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဖိုးေက်ာ္ နားမလည္စြာ ေငးႀကည္႔ေနမိသည္။ တစ္ေနကုန္ မိဘႏွင္႔ခြဲၿပီး အိမ္အၿပန္တြင္ေတြ႔ႀကရမည္႔ သူမ်ားေတြဘ၀ကို စာနာမိသလိုလိုေတာ႔ ၿဖစ္မိ၏။ လာေရာက္ႀကိဳေနေသာ မိဘမ်ား၏လက္ကိုဆြဲၿပီး ခုန္ေပါက္ၿမဴးတူးစြာ ၿပန္သြားႀကေသာ အေဖာ္မ်ားကို အားက်စြာေငးေမာရင္း ဖိုးေက်ာ္တစ္ေယာက္ တလွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္လာခဲ႔ေတာ႔သည္။

                                        ×××××××××××××××××××××××××××××××

                         ဆယ္မိနစ္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္ရံုၿဖင္႔ ဖိုးေက်ာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကေလးသို႔ ေရာက္သည္။ မညီမညာလမ္းေလးအတိုင္း ၀င္လာခဲ႔၏။ တဲသာသာ၊ အိမ္မက်တက် အိမ္ေလးမ်ားကို မၿမင္ဘူးသကဲ႔သို႔ ေငးေမာရင္း ဖိုးေက်ာ္ အိမ္ၿပန္ေရာက္လာသည္။ ဆိုးရြားလွေသာအနံ႔ဆိုးမ်ားက ဖိုးေက်ာ္အား ထူးေထြအေႏွာက္အရွက္ မေပးေတာ႔ေပ။ က်င္႔သားရၿပီးၿဖစ္ေနသၿဖင္႔ သူ႔ႏွာေခါင္းမွာ ယဥ္ေနေပၿပီ။ ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႔ ၀ါးေၿခတက္ခံုေလးမွတဆင္႔ အိမ္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ႔၏။ မဟတဟ တံခါးေပါက္မွာလည္း လူတက္ရံုၿဖင္႔ အလိုလိုပြင္႔သြားသည္။ အိမ္၏၀ါးႀကမ္းခင္းမ်ားမွာ လူတစ္ေယာက္၏ အေလးခ်ိန္ကို မခံႏိုင္သလို ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ ၿငီးၿငဴသံထြက္ေပၚေန၏။ ဆယ္ေပပတ္လည္ခန္႔ အိမ္ေလးအတြင္းသို႔ တစ္ခ်က္ေ၀႔ႀကည္႔လိုက္ရင္း ဖိုးေက်ာ္ အသာလွမ္း၀င္လာခဲ႔သည္။ တစ္ခုတည္းေသာ အိမ္ခန္းအတြင္းမွ သူ႔အေဖအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္ကို ၿမင္ေနရ၏။ အိမ္ေထာင္႔တစ္ေနရာတြင္ လြယ္အိတ္ကိုခ်ၿပီး အခန္းတြင္းသို႔ ၀င္လာခဲ႔သည္။ သူ႔အေဖကေတာ႔ တရွဴးရွဴး အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ။ လဲက်ေနေသာ ပုလင္းလြတ္ကို ေဘးတြင္ေထာင္လိုက္ၿပီး သူ႔အေဖ၏တင္ပါးေအာက္ေလ်ာက်ေနသည္႔ ပုဆိုးကို  အေပၚဆြဲတင္ေပးလိုက္၏။၀တ္ထားေသာ ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္ကိုခြ်တ္ခ်လိုက္ၿပီး အသံမထြက္ေအာင္ ဂရုစိုက္ခါလိုက္၏။ ၿပီးေနာက္ အသာေခါက္လိုက္ၿပီး ေခါင္းအံုးေအာက္သို႔ ထိုးထည္႔ထားလိုက္သည္။ၿပီးမွ  အိမ္ေနာက္ဖက္ မီးဖိုရွိရာ ကပ်ဥ္ေလးဆီ ထြက္လာခဲ႔သည္။ ထမင္းစားပြဲခံုအပုေလးေပၚမွ အုပ္ေဆာင္းကို ဖယ္လိုက္ၿပီး သူ႔အေမၿပင္ထားခဲ႔သည္႔ ညေနစာကို တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည္႔လိုက္၏။ ဘဲဥဟင္းအရည္က်ဲတြင္ ဘဲဥတစ္ၿခမ္းက အထင္းသားေပၚေန၏။ ငါးပိရည္ပန္းကန္မွာလည္း လက္က်န္ၿဖစ္သၿဖင္႔ ပန္ကန္လံုးေအာက္ေၿခ ကပ္ေနေလသည္။ ထမင္းခဲကေတာ႔ အနည္းငယ္ အေပၚေႀကာတင္းေနၿပီ။ ဖိုးေက်ာ္လည္း လက္ေဆးအင္တုံထဲ လက္ႏွိဳက္ေဆးၿပီး စားပြဲ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ ေအးစက္စက္ ထမင္းခဲကို လက္ၿဖင္႔ေခ်ေနရင္း သူ႔အေဖ၏ တဟြတ္ဟြတ္ေခ်ာင္းသံေႀကာင္႔ အသာနားစြင္႔ေနလိုက္သည္။ ခဏအႀကာ ဘာသံမွမႀကားေတာ႔၊ ဇရက္မင္းစည္းစိမ္ႏွင္႔ ဆက္ၿငိမ္႔ေနေလာက္ၿပီ။ ထမင္းမစားၿဖစ္ေသးပဲ ဖိုးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ သူ႔အေဖအေႀကာင္း ေတြးေနသည္။ သူ႔အေဖ၏ နာရီၿပင္ဆိုင္ေလးမွာ ရပ္ကြက္ေစ်းေလးထိပ္တြင္ရွိသည္။ ဟိုးအရင္ကေတာ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ အလုပ္ၿဖစ္ေသာ္လည္း ခုေနာက္ပိုင္း သိပ္အဆင္မေၿပခ်င္ေတာ႔။ နာရီပ်က္လည္း ၿပင္မည္႔သူက မရွိေလာက္ေတာ႔ဘူးထင္၏။ တရုပ္နာရီမ်ား အလြန္ေပါသည္႔ အခုခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ၿပင္ခႏွင္႔ အသစ္ေစ်းက ဘာမွ်မကြာေတာ႔။ သူ႔အေဖအတြက္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရခ်ိန္မ်ား မ်ားလာသည္။ ရွဴနာရွိဳက္ကုန္း သူ႔အေဖမွာလည္း ပင္ပင္ပန္းပန္း တစ္ၿခားအလုပ္ အလုပ္ႏိုင္၊ မလုပ္တတ္။ ဒီေတာ႔ နဂို၀ါသနာအခံရွိသည္႔ အေသာက္အစားႏွင္႔သာ အခ်ိန္ကုန္ မ်ားေနသည္။ ရံဖန္ရံခါမွ ရသည္႔၀င္ေငြကလည္း သူ႔အရက္ဖိုးပင္ အလွ်ဥ္မမွီ။ နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ၿပကၡဒိန္အေဟာင္းေလးကို လွမ္းႀကည္႔ၿပီး သူ႔အေမကို သတိရသြား၏။ ဒီေန႔ အေမအိမ္အၿပန္ ေနာက္က်လိမ္႔မည္။ ညေနအဆိုင္းက်သည္႔ေန႔မ်ားတြင္ အေစာဆံုး ဆယ္႔တစ္နာရီခန္႔မွ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေလ႔ရွိသည္။ အေမ႔၀င္ေငြႏွင္႔ သူတို႔သံုးေယာက္မနည္းရုန္းကန္ေနရသည္ကိုလည္း သူအသိပင္။ ဒီႀကားထဲ အေဖ႔အရက္ဖိုးက ခြဲေပးရေသး၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အေမက အပို၀င္ေငြေလး ရရေနးေသးသၿဖင္႔ ေတာ္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ေဆးရံုမွ ေမြးလူနာ၊ မီးေနသည္အညစ္အေႀကးမ်ားကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးမွရသည္႔ အပို၀င္ေငြအတြက္ အေမ႔ကို သနားမိေသးသည္။ ေဆးရုံသန္႔ရွင္းေရးအလုပ္ကလည္း မည္မွ်ပင္ပန္းေႀကာင္း သူေကာင္းေကာင္းသိ၏။ ဖိုးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ သက္ၿပင္းခ်ရင္း ထမင္းကိုသာ ကုန္းေလြးလိုက္ပါေတာ႔သည္။

                            ×××××××××××××××××××××××××××××××

                         ဖိုးေက်ာ္ အိမ္စာလုပ္အၿပီးတြင္ေတာ႔ ညေနငါးနာရီခန္႔ ရွိလိမ္႔မည္။ မလွမ္းမကမ္းရွိ စက္ရံုဆီမွ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ မႀကားေသး။ လြယ္အိတ္ထဲမွ စာအုပ္မ်ားကို သြန္ခ်လိုက္ၿပီး အိမ္ေထာင္႔တြင္ ပံုထားခဲ႔သည္။ ၄င္းေနာက္ ဘုရားစင္ေပၚမွ ထီလက္မွတ္အုပ္မ်ားႏွင္႔ စာရင္းစာအုပ္ကို လြယ္အိတ္ထဲထည္႔လိုက္၏။ ေရအိုးစင္မွ ေသာက္ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္ၿပီး သူအေဖကို တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည္႔လိုက္ေသးသည္။ တရွဴးရွဴးႏွင္႔ အိပ္ေကာင္းေနဆဲ။ အိမ္တံခါးကို ေနာက္ၿပန္ေႀကာႏွင္႔ကပ္ ပိတ္ခဲ႔ၿပီး ဖိုးေက်ာ္ လမ္းထိပ္ထြက္လာခဲ႔ေတာ႔၏။
                  "ေဟ႔ေကာင္ ဖိုးေက်ာ္..ၿမန္ၿမန္လာကြာ၊ မင္းတစ္ေယာက္က်န္ေတာ႔တာ၊ ဘာေတြအလုပ္ရွုပ္ေနတာတုန္း"
                           လမ္းထိပ္ေရာက္လုေရာက္ခင္ ၿမင္႔ေဆြ၏ ေအာ္သံေႀကာင္႔ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္း ၿပန္ေအာ္ေၿပာလိုက္သည္။
                   "ေအးပါကြာ လာေနပါၿပီ၊ မင္းတို႔ကလည္း ေလာလိုက္တာ၊ ငါအိမ္စာလက္စသတ္ေနလို႔ပါကြ"
                    "မင္းကလည္းကြာ..ခုႏွစ္တန္းစာေလာက္ကေတာ႔ ေအးေဆးပါ၊ မ်က္ေစ့မွိတ္ေၿဖေတာင္ ရေသး"
                     ၿမင္႔ေဆြ၏ စကားကို မတုန္႔ၿပန္ေတာ႔ပဲ ဆိုင္ကယ္ေနာက္သို႔ ဖိုးေက်ာ္ တက္လိုက္ပါသည္။ သူ႔ေနာက္မွ ၿမင္႔ေဆြ ႏွင္႔ ခ်စ္ေထြး ကလိုက္တက္လိုက္ႀက၏။ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီေနာက္တြင္ ထိုင္လိုက္လာေနရင္း အေတြးကိုယ္စီၿဖင္႔ ၿငိမ္သက္ေနႀကသည္။ ဖိုးေက်ာ္တို႔ ၿမိဳ႔သစ္မွ ၿမိဳ႔ထဲေရာက္ရန္ နာရီ၀က္ခန္႔ အခ်ိန္ေပးရ၏။ ေန႔စဥ္ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီတစ္စင္းကို ဖိုးေက်ာ္တို႔ထီယူေရာင္းသည္႔ဆိုင္မွ စီစဥ္ေပးသည္။ ၿမိဳ႔ထဲလူစည္ကားေသာ လၻက္ရည္ဆိုင္၊ ဘီယာဆိုင္မ်ားအနီးတြင္ ခ်ထားေပးခဲ႔ၿပီး ညဆယ္႔တစ္နာရီခန္႔မွ တစ္ေခါက္ၿပန္လာႀကိဳသည္။ ဖိုေက်ာ္တို႔အတြက္ အပို၀င္ေငြ ေက်ာင္းစားရိတ္ေတာ႔ အနည္းငယ္ ကာမိပါ၏။ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔အေမ အက်ပ္အတည္းၿဖစ္ခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူ႔စုဘူးေလးကိုပင္ အားကိုးရတတ္ေသးသည္။ ထီဆိုင္ကလည္း ေရာင္ၿပီးမွသာ စာရင္းႏွင္႔ေငြေခ်ရသၿဖင္႔ အရင္းအႏွီးလည္း မလိုေပ။ အနည္းအက်ဥ္း အၿမတ္ေငြႏွင္႔ ဧည္႔သည္မ်ားမွ တစ္ခါတစ္ရံေပးတတ္သည္႔ မုန္႔ဘိုးေႀကာင္႔ ဖိုးေက်ာ္တို႔ သည္အလုပ္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ၿဖစ္ေနႀကပါသည္။

                              ×××××××××××××××××××××××××××××××××××

                               ဖိုးေက်ာ္ ဒီေန႔ စိတ္ထဲ တင္းေနသည္။ ၿဖစ္ပံုကိုလည္း မေက်မနပ္ ခံစားရ၏။ ကိုယ္႔ဖက္ကလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ႔ စိတ္သာေလ်ွာ႔ထားရံု ရွိေတာ႔သည္။ ၿဖစ္စဥ္ကို ၿပန္ေတြးေနမိၿပန္သည္။ ဒီေန႔ အခါတိုင္းလိုပင္ ညေနေစာင္း ထီေရာင္းထြက္လာခဲ႔ႀကပါသည္။ ဘီယာဆိုင္ထဲ အာေပါက္မတတ္ေၿပာလြန္းသၿဖင္႔ ဧည္႔သည္က စိတ္ႀကိဳက္ေရြးၿပီး သံုးေစာင္တြဲ တစ္တြဲထိုး၏။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဧည္႔သည္ေရြးသည္႔အတြဲက ႏွစ္ေစာင္ထဲၿဖစ္ေနသည္။ တစ္ေစာင္မွာ ဘယ္လိုကဘယ္လို ေလ်ာ႔ေနသည္ကို သတိမထားလိုက္မိ။ အိတ္ကေတာ႔ ပြင္႔ေန၏။ လြယ္အိတ္ကို သြန္ခ်ရွာေတာ႔လည္း မေတြ႔။ စာရင္းစာအုပ္ႀကားတြင္လည္း မရွိ။ ဧည္႔သည္ကို မနည္းေတာင္းပန္ၿပီး တစ္ၿခားအတြဲကို ထိုးခိုင္းလိုက္ရသည္။ ၿမင္႔ေဆြ ႏွင္႔ ခ်စ္ေထြး ေမးေတာ႔လည္း ဘာမွမသိသလို။ ဘ၀င္ကေတာ႔ သိပ္မက်ခ်င္၊ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္လည္း မၿပႏိုင္သၿဖင္႔ သူ႔စိုက္ေလွ်ာ္ရံုသာ ရွိေတာ႔၏။ ထီသံုးေစာင္အတြက္ စုဘူးထဲမွ တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္ကိုသာ ၿမင္ေယာင္ေနၿပီး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနေတာ႔သည္။ အိမ္သို႔ၿပန္လာခဲ႔ရေသာ္လည္း ဖိုးေက်ာ္တစ္ေယာက္ တိတ္ဆိတ္ေနေတာ႔၏။ မတတ္ႏိုင္သည္႔အဆံုး ထီႏွစ္ေစာင္ ထိုးၿဖစ္သည္ဟုသာ သေဘာပိုက္ထားလိုက္ေတာ႔သည္။
                             သည္စိတ္က ဖိုးေက်ာ္ကို အခ်ိန္ၿပည္႔ ေနရာယူထားသည္။ ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုႏွင္႔ ၀မ္းသာလိုက္၊ ၀မ္းနည္းလိုက္ ၿဖစ္ေနရ၏။ သံသယ၀င္သည္႔အခ်ိန္တြင္ ေဒါသကလည္း ၿဖစ္ရေသးသည္။ စိတ္အထင္ေႀကာင္႔လားမသိ၊ ၿမင္႔ေဆြ ႏွင္႔ ခ်စ္ေထြး ကိုႀကည္႔ရသည္မွာ ပံုမွန္မဟုတ္ ထင္ေနမိေသးသည္။ ဘ၀တူၿခင္း မလုပ္သင္႔ဟုေတြးေနမိ၏။ တစ္ညက အိပ္မက္ မက္အၿပီး ဖိုးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ အေတြးေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနေတာ႔၏။ သူ႔အိပ္မက္ထဲတြင္ သူ႔အေမႏွင္႔အေဖက ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြႏွင္႔။ ဆိုင္ကယ္အသစ္ႀကီးကို သူ႔အေဖကေမာင္းၿပီး သူ႔ကို ေက်ာင္းလာႀကိဳသည္ဟု အိပ္မက္ကို အစအဆံုး မွတ္မိေနသည္။ အိပ္ေနရာမွ ထထိုင္လိုက္မိၿပီး ေခါင္းအံုးေအာက္မွ ထီလက္မွတ္ေလး ႏွစ္ေစာင္ကို ထုတ္ႀကည္႔ၿဖစ္ခဲ႔ေသး၏။ စိတ္ကူးထဲတြင္ ပီတိၿဖင္႔ ႀကည္ႏူးမည္ႀကံကာရွိေသး ေပ်ာက္သြားေသာ ထီလက္မွတ္တစ္ေစာင္ေႀကာင္႔ ေဇာေခြ်းမ်ား ပ်ံလာပါသည္။ ထီေပါက္တာေတာ႔ေပါက္ၿပီး ဟိုတစ္ေစာင္က ထေပါက္လ်ွင္ေတာ႔...ဆက္မေတြးရဲေတာ႔။ စိတ္ကို ေၿဖသိမ္႔ၿပီး အိပ္ရန္ႀကိဳးစားပါေသာ္လည္း အခ်ီးအႏွီးပင္။ ေတြးလိုက္တိုင္း ထမင္းလံုးတေစၦေၿခာက္သလို တႏု႔ံႏု႔ံခံစားေနရသည္။ ေက်ာင္းသြားရသည္မွာလည္း စိတ္မပါ၊ ထီေရာင္းထြက္ေတာ႔လည္း စိတ္မပါ။ ဘယ္သူ႔မွဖြင္႔မေၿပာရပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ႀကိတ္ခံစားေနရေသာ သူ႔အၿဖစ္က အေတာ္ဆိုးသည္ ထင္မိ၏။ အားသည္႔အခ်ိန္တိုင္းတြင္ေတာ႔ စာအုပ္ႀကားမွ ထီလက္မွတ္ေလး ႏွစ္ေစာင္ကို ထုတ္ထုတ္ႀကည္႔ရလြန္းသၿဖင္႔ ေဟာင္းႏြမ္းေနသည္ပင္ ထင္ရ၏။ ထီေပါက္ရင္ဆိုေသာအေတြႏွင္႔ ေပ်ာ္မည္ႀကံကာရွိေသး ဟိုတစ္ေစာင္က အေတြထဲေရာက္ေရာက္လာၿပီး ငိုင္ငိုင္သြားရသည္။

                                ×××××××××××××××××××××××××××××××××××

                           လဆန္းတစ္ရက္ေန႔ မနက္ၿဖစ္၏။ ဖိုးေက်ာ္ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက ႏိုးေနမိသည္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သည္ေန႔ အေမကသိပ္ေနမေကာင္း။ ေက်ာင္းသြားခါနီး လွဲအိပ္ေနေသာအေမကို ႏွုတ္ဆက္ၿပီးထြက္သြားေတာ႔မည္အၿပဳ
                             "ဖိုးေက်ာ္..သားေက်ာင္းသြားေတာ႔မွာလား၊ သားၿဖည္းၿဖည္းသြားေနာ္...အေမကေတာ႔ ဒီေန႔ေနမေကာင္းေတာ႔ အလုပ္မသြားႏိုင္ေလာက္ဘူး၊ ၿပီးေတာ႔ သားဆီက အေမ ပိုက္ဆံနည္းနည္းလိုခ်င္ေသးတယ္၊ လကုန္ အိမ္လခေပးဖို႔ရယ္၊ ညေန ေဆးသြားထိုးရေအာင္ရယ္၊ သားထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ရမလဲသားရယ္၊ အေမလည္း လက္က်န္ကနည္းေနေတာ႔ ..ေအာ္ဒုကၡ..ဒုကၡ ေငြၿပတ္တဲ႔အခ်ိန္မွ ေနမေကာင္းၿဖစ္ရတယ္လို႔။ သားပိုက္ဆံလဲ အေမယူမသံုးရက္ပါဘူးကြယ္၊ တကယ္လို႔ ေဆးဘိုးမရွိလည္း အိမ္လခအတြက္ ငါးေထာင္ေလာက္ဆို ေၿပလည္မွာပါ"
                               ဖိုးေက်ာ္လည္း တစ္စံုတစ္ခုကို စဥ္းစားမိဟန္ၿဖင္႔
                                " ရတယ္အေမ..သားညေနေက်ာင္းက ၿပန္လာရင္ အဆင္ေၿပမွာပါ၊ ဒီႀကားထဲ ေန႔ခင္းအဆင္ေၿပရင္ေတာင္ေၿပမွာ၊ ခုေတာ႔ သားေက်ာင္းသြားေတာ႔မယ္အေမ၊ လိုတာရွိရင္ အေဖ႔ကို ႏွိဳးခိုင္းေလ"
                                သူ႔အေတြးႏွင္႔သူသေဘာက်ၿပီး ဖိုးေက်ာ္ တစ္ေယာက္ ၿပံဳးေန၏။ စိတ္ကူးထဲတြင္ေတာ႔ ေန႔လည္ေက်ာင္းသို႔ ေမာႀကီးပန္းႀကီးေၿပးလာမည္႔ သူတို႔ထီဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဦးေမာင္၏ ပံုစံသာ ၿမင္ေနမိေတာ႔သည္။ ေက်ာင္းတက္ရသည္မွာ ႀကာလြန္းလွသည္ဟုဖိုးေက်ာ္ စိတ္တြင္ ထင္ေနမိ၏။ ေက်ာင္းတက္သက္တမ္းတစ္ေလ်ာက္ ဒီေန႔က အႀကာဆံုးထင္ေနသည္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္နီးလာေလ ရင္ေတြအခုန္ၿမန္လာေလၿဖစ္ေန၏။ ေန႔လည္က ဘာအေႀကာင္းမွမထူးသၿဖင္႔ စိတ္ထဲတြင္ေတာ႔ တထင္႔ထင္႔။ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုအၿပီး ဖိုးေက်ာ္ ေက်ာင္းေပါက္တြင္ ေရွ႔ဆံုးမွေရာက္ေနသည္။ ခပ္သုတ္သုတ္ လမ္းေလွ်ာက္လာခိုက္ ေနာက္မွ ဆိုက္ကားဘဲလ္သံေႀကာင္႔ လမ္းေဘးကပ္ေပးလိုက္ရင္း လွည္႔ႀကည္႔မိသည္။ လမ္းထဲမွ ဆိုက္ကားဆရာ ဦးလွေရြွက
                            "ေဟ႔ ဖိုးေက်ာ္ ..ေက်ာင္းၿပန္လာၿပီလားကြ၊ မင္းသူငယ္ခ်င္းၿမင္႔ေဆြ အေႀကာင္း ႀကားၿပီၿပီလားကြ"
                             " ဗ်ာ...ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဗ်၊ ကြ်န္ေတာ္လည္းခုမွ ေက်ာင္းၿပန္လာတာဆိုေတာ႔ ဘာမွမသိေသးဘူး...ေၿပာစမ္းပါဦး ဘိုးေရွြ ရ"
                             "ေအာ္..မင္းမသိေသးပဲကိုး၊ ငါလည္းလမ္းထိပ္က ႀကားလာတာပဲ၊ ၿမင္႔ေဆြ ထီေပါက္တယ္လို႔ ေၿပာေနႀကတာပဲ၊ ဘာတဲ႔ သိန္းငါးဆယ္ ဆိုလားကြ၊ မင္းသြားေမးလိုက္ဦး၊ ကဲ သြားၿပီေဟ႔"
                              ဦးလွေရွြ၏ စကားအဆံုး ဖိုးေက်ာ္ ကတုန္ကယင္ၿဖစ္သြားသည္။ ကမာၻေၿမႀကီး အိုးထိန္းစက္ကဲ႔သို႔ ခ်ာခ်ာလည္သြားသည္ ထင္လိုက္မိ၏။ တစ္စံုတစ္ခုက ဦးေခါင္းတက္ေဆာင္႔သလို ဒိန္းကနဲ ၿဖစ္သြားသည္။ ၿပီးေနာက္မွ သတိၿပန္ရၿပီး အိမ္သို႔ အၿမန္ သုတ္ေၿခတင္ေတာ႔၏။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘာကိုမွမသိေတာ႔၊ လြယ္အိတ္ကို ဘုန္းကနဲ ပစ္ခ်ၿပီး ေခါင္းအံုးေအာက္မွ ထီလက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္ကိုယူၿပီး ဦးေမာင္ထီဆိုင္သို႔ သုတ္ေခ်တင္ေတာ႔သည္။ စိတ္ေဇာေဆာင္ေနသၿဖင္႔ ဘာကိုမွသတိမထားမိေတာ႔။ ထီဆိုင္အေရာက္ ဘာစကားမွမေၿပာႏိုင္ေသးပဲ ေဟာဟဲလိုက္ေနသည္႕သူ႔ကိုႀကည္႔ရင္း ဦးေမာင္က
                             "ဖိုးေက်ာ္ရာ၊ ၀ီရိယ ေကာင္းလွပါလား၊ ေက်ာင္းကေန အိမ္ေတာင္ေရာက္ခဲ႔ရဲ႔လားကြ၊ ဘာလဲ မင္းသတင္းႀကားလာၿပီေပါ႔၊ ေအးကြာ တကယ္႔ မဂၤလာ သတင္းကြ၊ မင္းတို႔ေတြလည္း ၀မ္းသာစရာေပါ႔"
                                ဦးေမာင္၏ စကားအဆံုး ဖိုးေက်ာ္ က လက္ထဲတြင္ဆုပ္ကိုင္လာေသာ ထီလက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္ကို ဦးေမာင္လက္အတြင္း ဇြတ္ထိုးထည္႔ေပးရင္း ငိုသံပါႀကီးၿဖင္႔
                                "မဟုတ္ဘူး..မဟုတ္ဘူး၊ အဲ႔ဒါကြ်န္ေတာ္႔လက္မွတ္။ မယံုရင္ႀကည္႔ ကြ်န္ေတာ္႔စံုတြဲထဲက တစ္ေစာင္ဗ်၊ ၿမင္႔ေဆြ ခိုးသြားတာ၊ တကယ္ေပါက္တာ ကြ်န္ေတာ္ဗ် ကြ်န္ေတာ္...ဦးေမာင္ လုပ္ပါဦးဗ်...အီးးဟီး..ဟီး"
                                 ေၿပာလဲေၿပာ၊ ငိုလည္ူငိုေနေသာ ဖိုးေက်ာ္ကိုတလွည္႔၊ ထီလက္မွတ္ေလးႏွစ္ေစာင္ကိုတလွည္႔ ႀကည္႔ရင္း ဦးေမာင္ နားမလည္ေတာ႔
                               "ေနပါဦး ဖိုးေက်ာ္ရာ၊ ဘာေတြၿဖစ္လာတာတုန္းဟ..မင္းႏွယ္ မထိတ္သာမလန္႔သာကြာ၊ ေၿပာဦးဟ ဘာၿဖစ္တာလဲ"
                                  "ဦးေမာင္..ဒီေန႔ ၿမင္႔ေဆြထီေပါက္တယ္ဆို၊ အဲ႔ဒီကိစၥဗ်"
                               ဦးေမာင္က မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ကုပ္လိုက္ၿပီး
                                  "မင္း ဘယ္သူေၿပာလဲ၊ ေအးသိန္းငါးဆယ္ထီဆုႀကီးေပါက္တာ ၿမင္႔ေဆြေတာ႔ ၿမင္႔ေဆြပဲ၊ ဘာလဲ မင္းသူငယ္ခ်င္းၿမင္႔ေဆြ ထင္လို႔လား၊ ဘယ္ကလာ ငါ႔ဆိုင္အေရာင္းကေပါက္တဲ႔ စစ္ကိုင္းကဦးၿမင္႔ေဆြပါကြာ။ ကဲကဲ..ငါ႔ဆိုင္လည္း ကံဇာတာတက္လာၿပီ၊ မင္းတို႔ေတြကိုလည္း မုန္႔ဘိုးေပးမလို႔ကြ၊ ၿပီးရင္ ဟိုေကင္ေတြေရာ လြတ္လိုက္ဦး...ေရာ႔ ေရာ႔"
                                    ဖိုးေက်ာ္လည္း ဦးေမာင္ေပးလိုက္ေသာ တစ္ေထာင္တန္သံုးရြက္ကို စိတ္အမွတ္မဲ႔ လွမ္းယူလိုက္ရင္း ႏွုတ္ဆက္ၿပန္လာခဲ႔ေတာ႔သည္။ ဘာမွန္းမသိေသာ စိတ္ခံစားခ်က္တို႔ေႀကာင္႔ ေႀကာင္စီစီၿဖစ္ေန၏။ အိမ္သို႔ ဘယ္လိုနည္းႏွင္႔ ၿပန္ေရာက္လာသည္ကိုပင္ သတိမထားမိေတာ႔ေခ်။ တစ္ေထာင္တန္သံုးရြက္ကေတာ႔ လက္ထဲတြင္ တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ ထား၏။ အိမ္အေရာက္တြင္ေတာ႔ အေမ႔ကိုပိုက္ဆံေပးရန္ ဘုရားစင္ေပၚရွိ စုဘူးေလးကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ လက္က ကတုန္ကယင္မို႔ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရခြက္ကို တိုက္မိသြား၏။ ေရခြက္ကို ၿပန္ေထာင္လိုက္ၿပီး ေရအနည္းငယ္စိုသြားေသာ ပရိတ္ႀကီးစာအုပ္ကို ေရခါရန္ယူလိုက္သည္။ အသံုးနည္းေသာစာအုပ္မို႔ ဖုန္ေတြကေသာေသာထေန၏။ စာအုပ္ကိုလွမ္း အမလိုက္တြင္ ၿမင္လိုက္ရသည္႔ အရာတစ္ခုေႀကာင္႔ ဖိုးေက်ာ္လည္း ဆတ္ကနဲၿဖစ္သြားသည္။ ဖုန္ႏွင္႔ေရမ်ား ေပက်ံေနသည္႔ ထီလက္မွတ္ေလးတစ္ေစာင္ပင္။ ဖိုးေက်ာ္ လည္းေသခ်ာေအာင္ပြတ္ႀကည္႔မိ၏။ ေသခ်ာပါသည္. ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္႔ ထီလက္မွတ္ေလးတစ္ေစာင္ပင္။

                                   ××××××××××××××××××××××××××××××××××

                                  ဖိုးေက်ာ္က လက္ထဲတြင္ တစ္ေထာင္တန္ရွစ္ရြက္ကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ရင္း သူ႔အေမ အိပ္ေနသည္႔ အခန္းတြင္းသို႔ ၀င္လာခဲ႔သည္။ ဖိုးေက်ာ္ လက္ထဲမွ ေငြရွစ္ေထာင္ကို ယူလိုက္ရင္း ေပ်ာ္သြားသည္႔ သူ႔အေမမ်က္ႏွာကိုႀကည္႔ေနရင္း ပီတိစိတ္အဟုန္ေႀကာင္႔ ဖိုးေက်ာ္၏ မ်က္ႏွာမွာ ၀င္းပေနပါသည္။ ကာလႀကာ သယ္ပိုးထားရသည္႔ ၀န္အေလးႀကီးအား ခုမွလြတ္ခ်လိုက္သလို ဖိုးေက်ာ္၏ စိတ္မွာလည္း လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးသြား၏။ သူ႔အေမ၏ လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားရင္းဖိုးေက်ာ္တစ္ေယာက္ အခန္းအၿပင္သို႔ ေငးေမာေနပါသည္။ ေလအတိုက္တြင္ လြင္႔ပါသြားေသာ ထီလက္မွတ္အပိုင္းၿပတ္မ်ားႏွင္႔အၿပိဳင္ ဖိုးေက်ာ္ ၏ စိတ္သည္လည္း................။

                                   "ခန္႔ညီေဖ"  20-07-2012, Friday,02:30 P:M

                                   


လက္ႏွစ္ဖက္


၀တၱဳတိုမ်ား 
on Friday, July 20, 2012 at 2:44am ·
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရက္ကို သိပ္မ်ားမ်ားစားစား ေသာက္တတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး။ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေသာက္ေလ့မရွိဘူး။
    တစ္ခါတေလ ႀကံဳတဲ့အခါ အေတာ္အသင့္ေသာက္တာေလာက္ပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ အရက္ကို မႀကိဳက္တတ္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ႀကိဳက္လြန္းလို႔လား။
    ႏွစ္ခုစလံုးျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုဆိုလိုက္ေတာ့ ရွင္းျပဖို႔ လိုအပ္လာတာေပါ့။
    အရက္ကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္သလားလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ ဒါ ပထမဆံုးအေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ဆိုင္ေနမလားပဲ။
    ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုးအရက္အေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ပထမႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕မိသားစုက အိမ္တစ္လံုး ၀ယ္တယ္။
    မူလအိမ္ကေန မေျပာင္းခင္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အိမ္သစ္ကို ညည သြားေစာင့္အိပ္ရတယ္။ ဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္တစ္စု အဲဒီအိမ္မွာ အရက္ကို စမ္းသပ္ၾကဖို႔ စီစဥ္ၾကတာပါပဲ။
    အိမ္ပိုင္ရွင္သူငယ္ခ်င္းက အရက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေသာက္စေသာက္နရွိတယ္။ သူ႕ကို ဆရာတင္ရတာေပါ့။ သူက ေလးေယာက္ဆို ႏွစ္ပုလင္းမွ ေလာက္မယ္လို႔ေျပာတယ္။ တကယ္ေတ့ သူလည္း သိပ္သိတာမဟုတ္ဘူး။
    သူ႕ဦးေလးငယ္ေသာက္ေနက် ခ်က္အရင္ဆိုင္ကိုေတာ့ သိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အရက္ပုလင္းႏွစ္ပုလင္း၀ယ္၊ စားစရာေတြ၀ယ္ၿပီး ေသာက္ၾကေရာ။ ေရေရာၿပီးေသာက္ၾကည့္ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အနံ႔ကလည္း ဆိုးေသးသည္။
    ဆက္မေသာက္ဘဲ လက္ေလွ်ာ့မလား၊ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ကုန္ေအာင္ေတာ့ ေသာက္ရမွာပဲ။ ေရေရာလိုက္ရင္ ေသာက္ရတာ ပိုမ်ားလာမယ္။
    ဒီေတာ့ မေရာဘဲ က်ိတ္မွိတ္မ်ဳိခ်။ ျမန္ျမန္ကုန္ေအးတာပဲဆိုၿပီး တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ေဆးမ်ဳိသလို မ်ဳိခ်လိုက္ၾကတာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။
    ဟိုသံုးေယာက္ကေတာ့ မူးၿပီး ယိုင္ထိုးကုန္ၾကတာေလာက္ပဲ။ အဆိုးဆံုးက ကၽြန္ေတာ္။ အိမ္ႀကီးတစ္ခုလံုး ခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္ထင္ရတယ္။
    အန္လိုက္တာကလည္း တစ္အိမ္လံုးေပပြကုန္တာပဲ။ ခံလိုက္ရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ဒုကၡ။ ထိုင္လို႔မရ၊ ရပ္လို႔မရ၊ လွဲအိပ္ျပန္ေတာ့လည္း ေခါင္းကို တူနဲ႔ထုထုေနသလိုျဖစ္ၿပီး လူးလွိမ့္ေနရတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္ လန္႔သြားတယ္။ အရက္ကို လန္႔သြားတာေတာ့မဟုတ္။ အရက္မူးတာကို လန္႔သြားတာ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆိုရင္ အရက္ကိုမူးေအာင္ မေသာက္ရဲေတာ့တာျဖစ္လိမ့္မယ္။
    ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္တယ္။ နည္းနည္းပဲေသာက္ေသာက္၊ မ်ားမ်ားပဲေသာက္ေသာက္ ေနာက္ေန႔ တစ္ေန႔လံုး မစားခ်င္၊ မေသာက္ခ်င္ မအီမလည္ခံရတဲ့ကိစၥ။
    အဲ့ဒါေၾကာင့္ မၾကာခဏမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ အရက္ကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ မွန္တယ္လို႔ ဆိုရေပမွာပဲ။ ေကာင္းၿပီ။
    ဒါျဖင့္ အရက္ကိုႀကိဳက္တတ္လို႔ေကာ ျဖစ္ႏိုင္သလားဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲလို႔ ေျပာရမယ္။ စက္ဘီးရယ္၊ အခ်စ္ရယ္၊ အရက္ရယ္ဟာ တူတဲ့အခ်က္ေတြရွိတယ္။
    လူတစ္ေယာက္ဟာ မလဲမကြဲဖူးဘဲနဲ႔ စက္ဘီးမစီးတတ္ႏိုင္ဘူး။ စီးတတ္သြားၿပီဆိုရင္လည္း တစ္သက္လံုး ဘယ္အခ်ိန္တက္စီးစီး တတ္သြားေတာ့တာပဲ။
    စက္ဘီးစီးတဲ့အတတ္ပညာဟာ ေမ့ေလ်ာ့သြားတဲ့ဟာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။
    အခ်စ္လည္း ဒီလိုပဲ။ အသည္းမကြဲဖူးဘဲနဲ႔ ခ်စ္တတ္ၿပီလို႔မဆုိႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္တတ္သြားၿပီဆိုရင္လည္း တစ္သက္စာပဲ။
    အရက္က်ေတာ့ေကာ။ အရက္မူးလြန္တဲ့ေ၀ဒနာကို မခံစားဖူးဘဲနဲ႔ အရက္ေသာက္တတ္တဲ့သူမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ေသာက္တတ္သြားၿပီဆိုရင္လည္း တစ္သက္လံုးမေမ့ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
    ေရာဂါရလို႔ျဖစ္ေစ၊ တျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ အရက္ျဖတ္ထားတဲ့လူေတြဟာ အရက္ကို မမုန္းႏိုင္ဘဲ မတတ္သာ ခပ္ခြာခြာေနၾကဦးစို႔လို႔ သေဘာထားၾကတာေတြ႕ဖူးတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုရင္ အရက္ေသာက္လြန္းလုိ႔ ေရာဂါရေနတာေတာင္ အရက္ကို စြဲလမ္းေနတုန္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး အစာမ၀င္ေတာ့ဘဲ ေသအ့ံမူးမူးျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ဂြမ္းစေလးမွာ အရက္ဆြတ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို တို႔ေပးရတယ္။
    အဲဒီေလာက္ထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ နည္းနည္းပါးပါးနဲ႔အႏၱရာယ္ကင္းကင္းတစ္သက္လံုး ေသာက္သြားရရင္ မေကာင္းဘူးလား။
    ဘာေၾကာင့္ အရက္ကို နည္းနည္းပဲေသာက္တာလဲလို႔ေမးရင္ အရက္ျဖတ္ရမွာစိုးလို႔လို႔ ေျဖမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေခၽြေခၽြတာတာပဲေသာက္တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ျမတ္ႏိုးလြန္းအားႀကီးလို႔ မထိရက္ မကိုင္ရက္ဘဲ ဆံပင္ကေလးကိုသာ ပြတ္သပ္မိေနတာနဲ႔ အတူတူပဲေလ။
    ကၽြန္ေတာ္က အရက္ကို တစ္ေယာက္တည္းမေသာက္တတ္ဘူး။ အေဖာ္နဲ႔မွ။ အေဖာ္ဆိုရာမွာလည္း လူေရြးရေသးတယ္။ မူးရင္ေသြးဆိုးတဲ့လူ၊ ရစ္တတ္တဲ့လူ၊ တစ္ဆုိင္တည္းမၿပီးဘဲ တစ္ေနရာၿပီးတစ္ေနရာ လိုက္ေလွ်ာက္ေသာက္တတ္တဲ့လူ၊ တစ္ေလာကလံုးမွာ သူတစ္ေယာက္သာ ကံအဆိုးဆံုးဆိုၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး ညည္းညဴေနတတ္တဲ့လူ၊ မူးလာရင္ ၀မ္းနည္းစရာရွာႀကံၿပီး ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုတတ္တဲ့လူ အဲဒါမ်ဳိးေတြကို ေရွာင္ရတယ္။
    ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ေလးစားရတဲ့လူ၊ ကိုယ္ေၾကာက္ရမယ့္လူမ်ဳိးနဲ႔လည္း မေသာက္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးနဲ႔တစ္၀ိုင္းတည္းထိုင္ရတဲ့အခါ ကိုယ္က နားေထာင္သမားသက္သက္ျဖစ္သြားေရာ။
    ရိုေသထိုက္တဲ့လူေရွ႕မွာ အရက္ဖန္ခြက္ကိုကိုင္ၿပီး ေမာ့ရတာကလည္း စိတ္က်ဥ္းက်ပ္စရာပဲ။
    တစ္ပုလင္းထဲက အရက္ကို ခြက္ၿပိဳင္ေသာက္ရတာကိုက သူတို႔ကို ေစာ္ကားသလိုမ်ားျဖစ္ေနမလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ေသာက္ရတာ မလြတ္လပ္ေတာ့ဘူး။
    စကားမွားမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။
    ဒါေၾကာင့္ အရက္ေသာက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ ေသာက္တယ္။ လူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ရစ္တဲ့ေကာင္ပါလည္း ေဟာက္ပစ္လို႔ရတယ္။
    ေသြးဆိုးလာရင္ ၀ိုင္းထိန္း။ ထိန္းလို႔မရရင္ ဆြဲထိုးပစ္လိုက္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းဆိုတာေတာင္ တစ္ခါတစ္ခါ နာေလာက္တဲ့စကားမ်ဳိးေတြ ေျပာမိတတ္ၾကေသးတယ္။
    သို႔ေပမယ့္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းသိေနၾကတဲ့လူေတြမို႔ စိတ္ဆိုးလည္း ခဏပဲေလ။
    စိတ္ညစ္လို႔ အရက္ကိုေသာက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံဘူး။ အရက္ေသာက္ရင္ စိတ္ညစ္ေျပတယ္ဆိုတာကို မယံုၾကည္ဘူး။
    ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္ရင္ စာဖတ္တယ္။ အရက္က အေပ်ာ္ေသာက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
    အဲ၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေခါင္းရႈပ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္ၿပီး တဒဂၤေလာက္ စိတ္အပန္းေျဖရတာေတာ့ မဆိုးပါဘူး။
    အရက္ကေလး တစ္ခါေသာက္ဖို႔အေရး ဟိုေရွာင္ရ ဒီေရွာင္ရ ဟိုစည္းကမ္း ဒီစည္းကမ္းေတြကို ထုတ္လိုထုတ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ေကာင္လို႔ ထင္ၾကမွာပဲ။
    ဒီေလာက္ စိစိစစ္စစ္လုပ္တာေတာင္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာအျဖစ္နဲ႔ ႀကံဳျဖစ္ေအာင္ ႀကံဳရေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပဓာနထားၿပီး ေျပာျပခ်င္တာက အဲဒီအေၾကာင္းပါပဲ။
    တစ္ရက္မွာ တကၠသိုလ္မွာတုန္းက တစ္တန္းတည္းေနခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။
    သိပ္ႀကီးခင္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္ေပမယ့္ ခုလိုႏွစ္ေတြၾကာမွ ျပန္ဆံုေတာ့ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာခ်င္လာၾကတာေပါ့။
    သူကပဲစၿပီး နည္းနည္းသြားေသာက္ရေအာင္ဗ်ာလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ အလယ္အလတ္တန္းအဆင့္ေလာက္ရွိတဲ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေရာက္သြားၾကတယ္။
    ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဟိုမွာေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့လူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သြားဆံုတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြလို႔ ဆိုတာပဲ။
    သူတို႔က အတင္းဖိတ္ေခၚတာနဲ႔ သူတို႔၀ိုင္းထဲပဲ ၀င္ထိုင္မိၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီႏွစ္ေယာက္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။
    တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳေတြ ဖတ္ဖူးတယ္။ ေလးေလးစားစားပါပဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕နာမည္ ၾကားဖူးပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူကလည္း လူေအးတစ္ေယာက္ပါပဲ။
    ဘာျပႆနာမွမရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာေနၾကတာကို လူႏွစ္ေယာက္က စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ၾကတယ္။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ။
    ဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္ထဲကို လူတစ္ေယာက္၀င္လာတယ္။ ပံုစံက သားသားနားနားမဟုတ္ေပမယ့္ ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္ေနတဲ့လူမွန္း သိသာတယ္။
    လူက တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္။ ဗိုက္နည္းနည္းရႊဲေနၿပီ။ အသားအေရပြစိစိမို႔ အရက္သမားမွန္းေတာ့ သိသာတယ္။
    ခုလည္း တစ္ေနရာရာမွာေသာက္ၿပီးမွ မ၀လို႔ ဒီကို၀င္လာတာထင္တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေခါင္းစြပ္ကို လက္ကကိုင္လာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုျမင္ေတာ့ 'ဟာ အေတာ္ပဲ'ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔၀ိုင္းမွာ ထိုင္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက မိတ္ဆက္ေပးတယ္။
    သူက သံနန္းဆြဲတဲ့လုပ္ငန္းလုပ္ေနတယ္လို႔ သိရတယ္။
    'အိုေက၊ ဒီ၀ိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္၀ယ္လိုက္ၿပီ'
    သူကေျပာတယ္။ သေဘာကေတာ့ ဒီ၀ိုင္းအတြက္ က်သင့္ေငြကို သူရွင္းမယ္ေပါ့။
    ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ထင့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလူမ်ဳိးက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒီ၀ိုင္းအတြက္ သူက ေငြရွင္းမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ သူဟာ ၀ိုင္းရဲ႕အရွင္သခင္ျဖစ္သြားၿပီ။
    ဒီေတာ့ အားလံုးက သူ႕ကို ဦးစားေပးရမယ္။ က်န္တဲ့လူအားလံုးကို သူက အထက္စီးက ဆက္ဆံမယ္။ ဒါပဲ။
    ဟုတ္လည္းဟုတ္တယ္။ သူ႕ေလသံကိုက ခပ္မာေက်ာေက်ာ။ သူကခ်ည္း စကားေတြေျပာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း 'ခင္ဗ်ားတို႔စာေပေလာကမွာ ရွဲဒိုးေတြ ေသာင္းက်န္းေနတယ္ဆို'လို႔ ေမးတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ရွင္းျပတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို ဆံုးေအာင္နားမေထာင္ဘူး။ သူေျပာခ်င္တာ ဆက္ေျပာတယ္။
    'ခင္ဗ်ားတို႔စာေရးဆရာေတြက လက္ေၾကာတင္းေအာင္မလုပ္ဘဲနဲ႔ အေခ်ာင္ပိုက္ဆံလိုခ်င္တာကိုးဗ်'
    ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ တင္းခနဲျဖစ္သြားတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိလိုက္တယ္။
    သူငယ္ခ်င္းကို အားနာလို႔သာ ေအာင့္ခံလိုက္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ၾကား၀င္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။
    'ဒီလိုရွိပါတယ္ေလ၊ စာေရးဆရာအမ်ားစုကေတာ့ ေလးစားစရာ'
    သူငယ္ခ်င္းစကားဆံုးေအာင္ ေျပာခြင့္မရ။ ထံုးစံအတိုင္း ထိုလူက သူေျပာခ်င္တာေတြကိုပဲ ျဖတ္ေျပာတယ္။
    'ဘာထူးလဲ၊ ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနၾကတာပဲ'
    'ဒီမွာမိတ္ေဆြ'
    ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလသံနဲ႔ေခၚလိုက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး
    'ဘာလဲ၊ ဒီ၀ိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ထားတယ္ဆိုတာ သတိျပဳဦးေနာ္'
    'ခင္ဗ်ား ၀ိုင္းကိုသာ၀ယ္လို႔ရမယ္၊ လူကို ၀ယ္လို႔မရဘူး'
    'ရတာေပါ့၊ သိပ္ရတာေပါ့'
    'တျခားလူကို ၀ယ္လို႔ရခ်င္ရမယ္၊ က်ဳပ္ကို ၀ယ္လို႔မရဘူး၊ ဒီမွာ ဒီ၀ိုင္းကို ခင္ဗ်ား ေငြရွင္းစရာမလိုဘူး၊ က်ဳပ္ရွင္းမယ္'
    သူက ဟဲခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ၿပီးေတာ့
    'ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ထားၿပီးသားပဲ၊ ခင္ဗ်ားလိုခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ျပန္၀ယ္ေလ၊ ဘယ္ေလာက္ေပးႏိုင္သလဲ'
    ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီး အထင္ေသးပံုရတယ္။ ဒီ၀ိုင္းက သံုးရာေက်ာ္ေလာက္က်မယ္လို႔ ခန္႔မွန္းရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လြယ္အိတ္ထဲမွာ ေငြတစ္ေထာင္ပါတယ္။
    ေန႔လယ္ကပဲ ထုတ္ေ၀သူဆီက ယူလာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီတစ္၀ိုင္းစာေလာက္ေငြကို တစ္ထိုင္တည္းျဖဳန္းႏိုင္တဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး။


ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲက ထင့္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလူမ်ဳိးက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒီ၀ိုင္းအတြက္ သူက ေငြရွင္းမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ သူဟာ ၀ိုင္းရဲ႕အရွင္သခင္ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီေတာ့ အားလံုးက သူ႕ကို ဦးစားေပးရမယ္။ က်န္တဲ့လူအားလံုးကို သူက အထက္စီးက ဆက္ဆံမယ္။ ဒါပဲ။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တယ္။ သူ႕ေလသံကိုက ခပ္မာေက်ာေက်ာ။


    သို႔ေပမယ့္ ဒီလိုေကာင္မ်ဳိးေက်ာတာကိုေတာ့ မခံဘူးကြာဆိုတဲ့မာနက ေထာင္းေထာင္းထလာေတာ့
    'က်သင့္ေငြရဲ႕ ႏွစ္ဆေပးမယ္'
    'ဒီေလာက္မလိုခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီလိုလုပ္ေလ၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ပညာၿပိဳင္ရေအာင္၊ ရႈံးတဲ့သူက ေငြရွင္းလိုက္ေပါ့၊ မေကာင္းဘူးလား'
    အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြားတယ္လို႔ ထင္ၾကမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့
    'ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ လက္လွဲမယ္'
    လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္လို႔ပါပဲ။ က်န္တဲ့လူေတြက ဟာခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက
    'ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ အင္အားခ်င္းမွ မမွ်တာ'
    ကၽြန္ေတာ္က
    'ဒီမွာဗ်၊ ႏိုင္ေလာက္တယ္ထင္လို႔ၿပိဳင္ရဲတာ သတၱိမဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ရႈံးမယ္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ရဲတာကိုမွ သတၱိလို႔ေခၚတယ္'
    'ႀကိဳက္ၿပီေဟ့၊ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားကို တစ္ေမာင္းအေက်ာေပးပါတယ္'ဆုိၿပီး ဟိုလူက စားပြဲေပၚတံေတာင္ကိုေထာက္ၿပီး အသင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္။
    'မလိုပါဘူး'
    လို႔ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္က သူ႕လက္၀ါးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။ လက္ခ်င္းယွဥ္လိုက္ေတာ့ တျခားစီပဲ။
    ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ၀ါးနဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြက သူ႕လက္ထဲမွာ နစ္ျမဳပ္သြားတယ္။ လက္ဖ်ံခ်င္းယွဥ္လိုက္ေတာ့လည္း သစ္ကိုင္းႀကီးတစ္ကိုင္းကို ၀ါးလံုးကေလးနဲ႔ေထာက္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။
    'ကဲ... တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး စၿပီ'
    သူက အလြယ္တကူႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိေနေတာ့ အားမစိုက္ဘဲ အသာကေလးေတာင့္ခံထားတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္ကသာ အတင္းဖိတြန္းေပမယ့္ အလကားပဲ။ သူက ၿပံဳးၿပံဳးေလးၾကည့္ရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္းဖိခ်လာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္အားစိုက္ၿပီး ခံထားေပမယ့္ မရဘူး။ တျဖည္းျဖည္းက်လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာလည္း ရႈံးမယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပဲ။
    သို႔ေပမယ့္ ၾကာႏိုင္သမွ်ၾကာေအာင္ ေတာင့္ခံထားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဟာ တျဖည္းျဖည္းယိုင္က်လာတယ္။
    သူ႕အေနနဲ႔လည္း သိပ္လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ မရဘူးဆိုတာ သိသြားတယ္နဲ႔တူပါတယ္။ ေပါ့ေပါ့ဆဆမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အင္အားကို ျပည့္ျပည့္၀၀သံုးလာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္ အံႀကိတ္ၿပီး တင္းခံရင္းက လက္ေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဟာ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္ကိုထိဖို႔ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။
    လူမွာ အေရးေပၚအင္အားဆိုတာရွိတယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ ငုပ္လွ်ဳိးေနတတ္ၿပီး အေရးအေၾကာင္းရွိမွ ရုတ္တရက္ေပၚထြက္လာတတ္တဲ့အားမ်ဳိးပဲ။ သာမန္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွ လြတ္ေအာင္မေက်ာ္ႏိုင္တဲ့ အတားအဆီးတစ္ခုကို ေသေျပးရွင္ေျပး ေျပးေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္ႏိုင္တဲ့သေဘာမ်ဳိးပဲ။
    ခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေရးေပၚအင္အား၀င္လာတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးမွာရွိတဲ့အသားေတြကို လက္ဖ်ံဆီ စုပံုပို႔လိုက္ၿပီး ဆတ္ခနဲမတင္လိုက္တယ္။ 'ဟင္'ခနဲေရရြတ္သံေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဟာ ျပန္မတ္လာတယ္။ ေထာင့္မွန္အေျခအေနကိုျပန္ေရာက္လာၿပီ။
    သူ အရမ္းအံ့ၾသသြားတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့အေျခအေနကိုး။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ စိုးရိမ္တဲ့အရိပ္အေယာင္ေတြ သူ႕မ်က္လံုးထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ကၽြန္ေတာ္က အထက္စီးေရာက္သြားၿပီ။ ရွိသမွ်အားကို ဖ်စ္ညွစ္ထုတ္ၿပီး သူ႕လက္ကို ဖိတြန္းလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္လည္း အံ့ၾသပါရဲ႕။ သူ႕လက္ဟာ ေလးဆယ္ငါးဒီဂရီေလာက္ ေစာင္းက်သြားၿပီ။
    သူ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္လာၿပီး မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြ စို႔ထြက္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး။ နည္းနည္းေလးအေရးနိမ့္တာနဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်သြားတာကို သိလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ဖိခ်လိုက္တဲ့အခါ သူ႕လက္ဟာ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို က်သြားေတာ့တယ္။
    စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚလာတယ္။ ဒီေတာ့မွ တျခား၀ိုင္းက လူေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ပြဲကို စိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနၾကတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဟန္မေဆာင္ေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
    ဟိုလူကေတာ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာ အႀကီးအက်ယ္ပ်က္ေနၿပီ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ကိုးဆယ္တန္ေငြစကၠဴ ေလးငါးရြက္ကိုထုတ္ၿပီး စားပဲြေပၚ ပစ္ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ အၿမဲပဲအႏိုင္ယူခ်င္တတ္တဲ့လူေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္းပဲ 'က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို သနားလို႔ တမင္ အရႈံးေပးလိုက္တယ္လို႔ မွတ္ထားပါ'လို႔ေျပာၿပီး ထထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ကိုဘာေၾကာင့္ အႏိုင္ရလုိက္တာလဲဆိုတာကို စဥ္းစားအေျဖရွာၾကည့္ေနမိတယ္။

[ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊ ေမ၊ ၁၉၈၉]




အာဇာနည္ကိုးဦးအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနအိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္

Burma VJ Media Network

အာဇာနည္ကိုးဦးအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနအိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားခဲ့ၾကတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ မန္းဘခိုင္၊ သခင္ျမ၊ ဦးအုန္းေမာင္၊ ဦးဘ၀င္း၊ ဦးရာဇတ္၊ မုိင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္စံထြန္း၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ၊ ရဲေဘာ္ကိုေထြး အစရွိတဲ့ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ကုိးဦး က်ဆုံးခဲ့တာဟာ ၆၅ ႏွစ္ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕သမီးျဖစ္သူေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းမွာရွိတဲ့ သူမရဲ႕ေနအိမ္မွာ ဖခင္ျဖစ္သူနဲ႔အတူက်ဆံုးခဲ့တဲ့ သူရဲေကာင္း အာဇာနည္ေတြအတြက္ ရည္စူးၿပီး ကြယ္လြန္ျခင္း ၆၅ ႏွစ္ေျမာက္ႏွစ္ပတ္လည္အတြက္ ပဏၰိတရာမေက်ာင္းတိုက္က သံဃာေတာ္ ၅ ပါးနဲ႔ ခ်မ္းေျမ႕ရိပ္သာ ေက်ာင္းတုိက္က သံဃာေတာ္ ၅ ပါး စုစုေပါင္း သံဃာေတာ္ ဆယ္ပါးကို နံနက္ ၁၀း၀၀ နာရီဝန္းက်င္က ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။အဲဒီေနာက္ ဘာသာေပါင္းစုံ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းအဖဲြ႕ေတြက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေနအိမ္ကုိ ေရာက္ရွိလာၿပီး က်ဆံုးသြားတဲ့ သူရဲေကာင္းအာဇာနည္ေတြအတြက္ မိမိတုိ႔ဘာသာေတြအလုိက္ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းမႈအၿပီးမွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ရံုးခ်ဳပ္မွာ က်င္းပတဲ့ အာဇာနည္ေန႔ အခမ္းအနားကိုတက္ေရာက္ဖို႔ သြားေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ သိရွိရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ နာမည္ (၆)မ်ဳိး




(၆၅)ႏွစ္ေျမာက္အာဇာနည္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ နာမည္ (၆)မ်ဳိးကုိ တင္ျပလုိက္ပါတယ္.....
သတင္း  ျမိတ္..
News of Myeik 

စပိန္တြင္ေသာင္း နဲ ့ခ်ီဆႏၵျပ


 
 
 
 
 
 
 
 
ဘ႑ာေရးအက်ပ္တည္းကိုေျဖရွင္းဖို ့ စပိန္အစိုးရကေထာက္ပံျဖတ္ေတာက္္မူေတြ
 ထပ္တိုးလုပ္ဖို ့စီစဥ္လာတဲ့ အတြက္စပိန္ႏွိဳင္ငံ
လူေသာင္းနဲ ့ခ်ီဆႏၵျပေနၾကပါတယ္။

ႏွိဳင္ငံအႏွံျမိဳ ့ေပါင္း၈၀ေက်ာ္ဆႏၵျပေနၾကပါတယ္။

မဒရမ္ျမိဳ့ေတာ္မွာလူေပါင္း၈၀ေက်ာ္ဆႏၵျပတယ္လို ့ရဲျပီး ၆ သိန္းရွိလို ့
စီစဥ္သးေတြကေျပာပါတယ္။

လမ္းဆုံးလခြေတြမွာပိတ္ဆို ့ဆႏၵျပသူေတြ မီးးသက္သမားေတြ ၊
ရဲေတြ ေရာေထြးေနၾကပါတယ္။

ဒုတိယျမိဳ့ ေတာ္ ဘာစီလိုနာလဲ အလုပ္သမားသမဂၤေတြအဆိုအရ 
လူေလးသိန္းအစိုးရ ကိုန္းဂဏန္းေတြအရ။ေလးေသာင္ဆႏၵျပေနၾကပါတယ္။

BBC

ဆီးရီးယား စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား လုပ္ႀကံခံရမႈ



~


လဝီဝင္ ~
ဆီးရီးယားနုိင္ငံ ဒမတ္စကပ္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ စစ္ရုံးခ်ဳပ္မွာ
လုံၿခံဳေရး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ခ်မွတ္ထားလ်က္နဲ႕ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ အေသခံဗုံးခြဲသမားတေယာက္
ဝင္ေရာက္ ဗုံးခြဲခ့ဲပါတယ္ တ့ဲ။

ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ဆီးရီးယား အာဏာ႐ွင္အာဆတ္ အားကုိးရသူေတြထဲက ၃ ဦး ေသဆုံးျပီး ၂ ဦး ဒဏ္ရာရသြားပါတယ္။

အေသခံဗုံးခဲြသတ္ျဖတ္သြားသူဟာ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတ့ဲ ေဘာ္ဒီဂတ္တေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆုိတ့ဲ သတင္းေၾကာင့္ အာဏာ႐ွင္အာဆတ္က ဒီလုိ အျဖစ္ဆုိးမ်ဳိး သူႀကဳံေတြ႔ႏုိင္ျခင္း မရိွဖုိ႔ အထိန္႕တလန္႕ စဥ္းစားေနပုံ ရပါတယ္။
ေသဆုံးသူ စစ္အရာ႐ွိႀကီး ၃ ဦးအေၾကာင္း


Daoud Rajha ဆုိသူက ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ ၆၅ ႏွစ္႐ွိၿပီးေတာ့ ဒီရာထူးရလာတာ တႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး။
အာဏာ႐ွင္အာဆတ္၏ သက္စုိး႐ွည္ေရးကုိ ဝုိင္းဝန္ေထာက္ပ့ံေပးခ့ဲတ့ဲ ပုဂၢဳိလ္တဦးပါ။
လူနည္းစု ဆီးရီးယား ခရစ္ယာန္ေတြၾကားထဲမွာေတာ့ အင္မတန္ ထင္ေပၚသူပါ။
ဆီးရီးယားျပည္သူေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္ ေခ်မႈန္းတာကုိ မေထာက္ခံတ့ဲ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႕ထဲမွာ သူလည္း ပါတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ဆုိပါတယ္။
သူဟာ ဆီးရီးယား စစ္တကၠသုိလ္ကေန ၁၉၆၇ ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆင္းလာသူပါ။ အေမရိကန္ရဲ႕ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆုိ႔ခံရသူတဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အေသခံဗုံးသမားက လက္မွန္တယ္လုိ႕ ေျပာရမလား၊ အခု ဒုတိယ ေသသြားတ့ဲ Asef Shawkat ဆုိသူက အာဆတ္ အစုိးရထဲမွာ အာဏာအ႐ွိဆုံး ထိပ္တန္းပုဂၢဳိလ္ေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ အာဆတ္ရဲ႕ ေယာက္ဖလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္တ့ဲ နာမည္ေက်ာ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ေခါင္းေဆာင္တေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြကုိ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းေရးေပၚလစီကုိ
ႀကိဳးကုိင္ေနသူပါ။ ဒါ့အျပင္ သူပုန္ေတြနဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေဆြးေႏြးရာမွာ ပါ၀င္သူပါ။
ဓာတ္ပုံအရုိက္ခံေလ့မရိွပါဘူး။

Hassan Turkmani က အာဏာ႐ွင္ႀကီး အာဆတ္ရဲ႕ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာ အႀကံေပးပုဂၢဳိလ္ပါ။
ျပည္သူေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သတင္း ဘယ္လုိ ထုတ္ျပန္မလဲ ဆုိတ့ဲဟာကုိ ႀကီးၾကပ္ေနသူပါ။
သူက အာဆတ္နဲ႕ လူမ်ဳိးခ်င္းတူ ဆူနီမူဆလင္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အာဆတ္ လုံၿခဳံေရးအတြက္ တာဝန္ယူေနသူတဦးလည္း ျဖစ္ပါသည္။
စစ္တကၠသုိလ္ကေန ၁၉၃၅ ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆငး္ၿပီးေတာ့ အာရတ္နဲ႕
အစၥေရးစစ္ျဖစ္တ့ဲ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္မွာ တပ္မွဴးတေယာက္ ျဖစ္လာပါတယ္။

၂၀၀၄က အစျပဳျပီး ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး အျဖစ္ ၅ ႏွစ္ တာ၀န္ယူခ့ဲသူပါ။
ေနာက္ပုိင္း ပဋိပကၡေခ်မႈန္းေျဖရွင္းစီမံကိန္းေတြရဲ႕ အႀကီးအကဲျဖစ္လာျပီး သူဟာ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းမႈေတြမွာ တာ၀န္ရိွတယ္လုိ႔ လူသိမ်ားပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဗုံးကဲြမႈမွာ ထိသြားသူ ၃ ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။

ေနာက္ဆက္တဲြသတင္း ေျပာရရင္ အာဏာရွင္အာဆတ္ရဲ႕ ဆီးရီးယားအစုိးရအေပၚ ထပ္ျပီးေတာ့ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူဆုိ႔ ကုလ လုံျခဳံေရး ေကာင္စီမွာ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ဖ်က္ျမင္း တရုတ္၊ ရုရွ တုိ႔က ဗီတုိအာဏာနဲ႔ ပယ္ခ်လုိက္ပါတယ္။

မိုးမိုး အင္းလ်ား ရဲ ့ေပ်ာကိေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး

မုိးမုိး(အင္းလ်ား) ရဲ႕ ဘယ္သူလာကူပါ႕မယ္ ဆုိတဲ႕ စာအုပ္ေလးပါ . .
အားလံုးအၾကိဳက္စာအုပ္ေလးပါပဲ . . မိသားစုတာ၀န္ကုိယူရင္း ေမွာင္ခုိကုန္ကူးသူၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ . .
ေအာက္ပါ လင္႕မွာလည္း ေဒါင္းလုိ႕ရပါတယ္. .မည္သူမဆို ၀င္ယူႏိုင္ပါျပီ..။

Moe Moe Inla

ဧရာ၀တီ အနာဂတ္အတြက္ စိတ္မခ်ရေသး၊ ၿမစ္ဆံုဆည္အား မၿဖစ္မေန တည္ေဆာက္ရမည္ဟု အာဏာရ USDP ပါတီ ဗဟိုအလုပ္အမွဳေဆာင္ ဦးေအာင္သိန္းလင္း ေၿပာၾကား




ဧရာ၀တီ အနာဂတ္အတြက္ စိတ္မခ်ရေသး၊ ၿမစ္ဆံုဆည္အား မၿဖစ္မေန တည္ေဆာက္ရမည္ဟု အာဏာရ USDP ပါတီ ဗဟိုအလုပ္အမွဳေဆာင္ ဦးေအာင္သိန္းလင္း ေၿပာၾကား

မၾကာေသးမီက သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က မိမိ၏ သက္တမ္းကာလအတြင္း တည္ေဆာက္မွဳမ်ား ရပ္ဆိုင္းထားမည္ဟု ဆိုေသာ ဧရာ၀တီ ၿမစ္ဆံုဆည္အား မၿဖစ္မေန ၿပန္လည္ စတင္ တည္ေဆာက္သြားရမည္ ၿဖစ္ေၾကာင္း အာဏာရ
USDP ပါတီ ဗဟို အလုပ္အမွဳေဆာင္ ဦးေအာင္သိန္းလင္းက တရုတ္ နိုင္ငံထုတ္ Southern Weekend သတင္းစာႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေမးၿမန္းခန္းတြင္ ေၿဖၾကား ေၿပာဆိုသြားခဲ့ပါသည္။

ၿမန္မာနိုင္ငံတြင္းမွ နိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႕အစည္းမ်ား မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ၿပည္သူအမ်ားအၿပားက ဆန္႕က်င္ ေ၀ဖန္မွဳမ်ား ၿပဳလုပ္အၿပီး ၿပည္သူ႕အသံကို နားေထာင္ကာ သမၼတက ၄င္း စီမံကိန္းရပ္ဆိုင္းရန္ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့ေသာ သမၼတ၏ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္အား ယခင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ေဟာင္း အၿငိမ္းစား ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္းက ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းရာတြင္ စိန္ေခၚသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဦးေအာင္သိန္းလင္းက "ဒါဟာ သူ (သမၼတ) ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚပါ၊ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒါကို ဆန္႔က်င္ ပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားေရး မူ၀ါဒမဟုတ္ပါဘူး။ သမၼတ ဟာ တရုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးကို ပ်က္ျပားေအာင္လုပ္ခဲ့ပါတယ္" ဟု ေျဖၾကားသြားၿပီး ယခု ျမစ္ဆံုဆည္အား ျပန္တည္ေဆာက္သင့္သလားဟု ေမးျမန္းရာတြင္ "ေဆာက္ကို ေဆာက္ရမွာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔
လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အား လိုတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ဒါကိုရပ္ဆိုင္းဖို႔နဲ႔ တရုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး ပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္ခဲ့တာပါ " ဟု ေျဖၾကားခဲ့သည္။

USDP ပါတီ၏ အဓိက အလုပ္အမႈေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဦးေအာင္သိန္းလင္းသည္ NLD ပါတီႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ျပင္းျပင္ထန္ထန္ေ၀ဖန္သြားခဲ့ၿပီး ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္အားလည္း " ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို မယံုဘူး။ ကုလသမဂၢ ကိုလည္းမယံုဘူး " ဟုေျဖၾကားသြားခဲ့သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္ လာေရာက္ျခင္းမွာ " ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအတြက္ လာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအမ်ိဳးသမီး (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ရည္ညႊန္းသည္ ) အတြက္လာတာ" ဟုေျဖၾကားခဲ့ပါသည္။ ဦးေအာင္သိန္းလင္းက EU ႏွင့္ US အား " သူတို႔ကိုမယံုဘူး။ သူတို႔က သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ရုပ္ေသးအစိုးရတင္ဖို႔ ဂိုဏ္းဖြဲ႔ေနၾကတာ " ဟုဆိုပါသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္NLD အေပၚ လူအမ်ားအျပားက လႈိက္လွဲစြာ ေထာက္ခံေနၾကျခင္းအေပၚ ေမးျမန္းရာ သူက " လူေတြက ရူးေနၾကတာပါ။ သူက လူႀကိဳက္မ်ားရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သမီးျဖစ္လို႔ပါ " ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ဦးေအာင္သိန္းလင္းက " ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္ခန္းစာေတြရတယ္။ လူထုနဲ႔ အမ်ားႀကီးဆက္ဆံရမယ္။ လူထုလိုအပ္ခ်က္ ဆႏၵေတြကိုသိရမယ္ " ဟုဆိုပါသည္။

သို႔ရာတြင္ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ လူဦးေရ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို လိုလားျခင္းမရွိေၾကာင္းကို ဦးေအာင္သိန္းလင္းအေနျဖင့္မသိေၾကာင္း ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသူတစ္ဦး က သံုးသပ္ပါသည္။ အဆိုပါ သံုးသပ္သူက " သူတို႔ ထပ္ႏိုင္ရင္ ဒီျမစ္ဆံုဆည္ကို မျဖစ္မေန ေဆာက္မယ္လို႔ ဦးေအာင္သိန္းလင္းက ဆိုရင္ ၂၀၁၅ အတြက္ အေျဖက ထြက္ၿပီးသားပဲေပါ့။ ၿပိဳင္စရာေတာင္မလိုေတာ့ပါဘူး" ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳပါသည္။

USDP ပါတီ၏ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ႏွင့္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး တာ၀န္ခံျဖစ္ေသာ ဦးေအာင္သိန္းလင္းသည္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္မွ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး အျငင္းပြားဖြယ္ရာ မဲရလဒ္ျဖင့္ အႏိုင္ရခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ အဆိုပါ အျငင္းပြားမႈမွာ ႀကိဳတင္မဲ အမ်ားအျပားျဖင့္ အႏိုင္ရရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။ ထို႔အျပင္ ဦးေအာင္သိန္းလင္းသည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီကာလအတြင္း မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးအတြက္ လမ္းခင္းျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ရာ၌ ၄င္းသည္ ပါတီေငြေၾကးႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္ေငြေၾကးမ်ားကို ေရာေထြးသံုးစြဲခဲ့သည္ဟု စြပ္စြဲေ၀ဖန္ျခင္းမ်ားကိုလည္း ခံခဲ့ရသူျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့ အေျပာင္းအလဲအတြက္ Quality က Speed ထက္ပိုအေရးၾကီးေၾကာင္း ဒဲရစ္မစ္ခ်ယ္ေျပာၾကား





by Yangon Media Group on Friday, July 20, 2012 at 5:12pm ·

ေဇာ္ထိုက္ (Yangon Media Group)
ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကိုေဆာင္ရြက္ရာတြင္ speed(လွ်င္ျမန္ျခင္း) ထက္ quality (အရည္အေသြး)ကို ပို၍ အေရးၾကီး ပါေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အေမရိကန္ သံအမတ္ၾကီး အျဖစ္ မၾကာမီက ခန္႔အပ္ျခင္းခံထားရေသာ မစၥတာ ဒဲရစ္မစ္ခ်ယ္ ကေျပာၾကား လိုက္သည္။
ယင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ယေန႔ (ဇူလိုင္၂၀)တြင္ အေမရိကန္သံရံုး၌ ျပဳလုပ္ေသာ သတင္းစာရွင္းလင္း ပြဲတြင္ ေျပာၾကားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။


"ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြထက္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြေတာ့ မထားလိုပါဘူး ေျပာခ်င္တာ ကေတာ့ အစိုးရအတြက္ speed က အဓိကမဟုတ္ပါဘူး quality ကအဓိကျဖစ္ပါတယ္ တစ္ခါ တရံမွာ ျမန္လြန္းတာကလည္း ရန္သူလို အႏၱရယ္ေပးတတ္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ကေတာ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သိသာတဲ့ အရာေတြ ကို ေသေသခ်ာခ်ာျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ လုပ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့အရာေတြကို လုပ္ေန ပါတယ္ " ဟု ယင္းကေျပာၾကားသည္။


အဆိုပါ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲသို႔တက္ေရာက္လာသည့္ သတင္းမီဒီယာတစ္ခုက မစၥတာဒဲရစ္မစ္ခ်ယ္ အေနျဖင့္ႏွစ္၂၀အတြင္း ပထမဆံုး ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အေမရိကန္သံအမတ္ျဖစ္လာရာ ျမန္ မာႏို္င္ငံႏွစ္စပ္လ်ဥ္းျပီး မည္သည့္လုပ္ငန္း ကိုကနဦး ဦးစားေပးအျဖစ္ေဆာင္ ရြက္မည္နည္းဟုေမးျမန္းရာတြင္ သံအမတ္ၾကီးကထိုကဲ့သို႔ျပန္လည္ေျဖၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ကာတြန္း ေသာ္က (အ႐ိုင္း) အမွတ္တရ ျပပြဲ ဇူလိုင္ ၂၇ မွ ဇူလိုင္ ၃၁ထိ
















ျပပြဲက်ရင္ ေဝမယ့္ ဦးေသာ္ကရဲ႕ ဘဝအေၾကာင္း Pamphlet Front










APK Fan Page မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။

(၆၅) ႀကိမ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္



ေဆာင္းပါး - ေဆာင္းပါး
D1mnhgdefကၽြန္မက ေဒါက္တာဘြဲ႔ မရွိပါဘူး။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေပးတယ္ ဆိုတာဟာ ေဒါက္တာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကို မသုံးသင့္ပါဘူး။ သုံးပိုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို႔ပဲ ရုိးရုိးဆက္ၿပီးေခၚသြားလို႔ရပါတယ္။ ေဒါက္တာ အေခၚခံ ေစခ်င္ရင္ စာေမးပြဲ ေျဖရေတာ့မလိုျဖစ္ေနၿပီ၊ အားလုံးဒီလို အာဇာနည္ေန႔မွာ သိုက္သိုက္ ၀န္း၀န္း ေရာက္လာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ၀မ္း သာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အာဇာနည္ေန႔ က်င္းပတယ္ ဆိုတာဟာ အခုႏွစ္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ကတည္းက ဘယ္လုိပဲ အခက္အခဲေတြ ရွိခဲ့ရွိခဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အာဇာနည္ေန႔ကို က်င္းပျဖစ္ေအာင္ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ဒီလုိ က်င္းပရတဲ့ အေၾကာင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းပဲလို႔ ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ႏုိင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ဒီလိုပြဲေတြကို က်င္းပတာပါ။ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ျပန္႔ပြားေစခ်င္လို႔။ ဒီလုိ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ျပန္႔ပြားေစခ်င္ တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားတယ္ဆိုတာဟာ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာရွိရမယ္။ အမ်ား မေလးစားတဲ့ဟာကို ျပန္႔ပြားေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္မွ ခက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ ေျပာႏိုင္တာေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပါ့ ေနာ္။ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ကို အမ်ားက ျမင္တာက သတၱိရွိျခင္းနဲ႔ပဲ ဆုိင္တယ္လို႔ ျမင္ၾကတာမ်ား တယ္။
သတၱိရွိတာကို အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ေပါ့ ၊ ရဲရဲရင့္ရင့္နဲ႔ လုပ္ရဲ ကိုင္ရဲတာကို အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္လုိ႔ျမင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မ ကေတာ့ ဒီလိုပဲ ၾကည့္လို႔ မျဖစ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အာဇာနည္ဆိုတဲ့ စကားကေတာ့ သကၠတဘာသာကေနျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ မ်ဳးိရိုးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေခတ္က မ်ဳိးရိုးကိုၾကည့္တဲ့ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့မ်ဳိး ရိုး အစား ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္လုိ႔ပဲ ကၽြန္မေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံမွ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္လို႔ အေခၚခံရမွာပါ။ သတၱိရွိတယ္ဆိုတာလည္း ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံတဲ့ သတၱိမ်ဳိးျဖစ္ရပါမယ္။
သတ္ရဲျဖတ္ရဲတိုင္း သတၱိမဟုတ္ပါဘူး။ တုိက္ရဲခိုက္ရဲတုိင္းလည္း အာဇာနည္ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ အ ေျခခံက ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္လုိ႔ ကၽြန္မေျပာခ်င္ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ကၽြန္မတို႔ႏုိင္ငံမွာ ပြားမ်ားေအာင္လုိ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို ေလးစားသင့္တယ္။ ဒီေခါင္းေဆာင္ ႀကီးေတြရဲ႕ေက်းဇူးကို မေမ့သင့္ ဘူး လုိ႔ ကၽြန္မတို႔ ဒီလိုပဲ ယူဆပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ဆုိတာ ဘာလဲဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သိသင့္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း ျမင့္ျမတ္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မသိတဲ့သူေတြရွိလားလို႔ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္။
Ag_San_02eeeကၽြန္မငယ္ငယ္ တုန္းက မရွိဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ရွိတယ္ဆိုတာျမင္ ခဲ့တယ္။ တကယ္ပဲတခ်ဳိ႕က ျမင့္ ျမတ္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာနားမလည္ တာေတြရွိၾကတယ္။ အဲဒီနားမလည္တာေတြက ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မႈ၊ ပညာေရးစ နစ္ ၊ဗီဇလည္းပါပါတယ္။ ဗီဇဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဟာ ေမြးကတည္းကတူလာတာမ ဟုတ္ပါဘူး။ ပညာေရး စနစ္ကေနၿပီးေတာ့ အမ်ားႀကီးျပဳျပင္ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မ တို႔ႏိုင္ငံမွာ ပညာေရးစနစ္ အေရးႀကီးတယ္ ဆိုတာကို အၿမဲပဲ မီးေမာင္းထိုးရတဲ့ ကိစၥက ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံသူႏုိင္ငံ သား ေတြဟာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လူသားေတြျဖစ္လာေအာင္လို႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ ပညာေရး စနစ္ကိုျပဳျပင္ခ်င္တာပါ။ ပညာေရး စနစ္ျပဳျပင္ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ပိုၿပီးေတာ့ အျမင္က်ယ္တဲ့ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ထားျမင့္တဲ့ ႏုိင္ငံ သူႏိုင္ငံ သားေတြကို ျပဳ စုပ်ဳိးေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ မိဘမ်ားမွာလည္း တာ၀န္ရွိပါတယ္။ လက္ဦးရာေတြက မိဘေတြပဲ ။မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္က သား  သမီးေတြကို မွန္ကန္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ မွန္ကန္တဲ့ တန္ဖိုးထားေတြ သိေအာင္လို႔ လုပ္ေပးရမွာပါ။ အဲဒီလိုလုပ္ေပးမွ ကၽြန္မတို႔ဟာ အာဇာနည္ေတြမ်ားတဲ့ တုိင္းျပည္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ တခ်ဳိ႕က အာဇာနည္ဆိုတာ စြန္႔လြတ္ၿပီး အနစ္နာခံၿပီး အေသခံသြားတဲ့ သူလို႔ ထင္မွတ္တဲ့ သူေတြလည္း ရိွပါတယ္။
ဒါက သူရဲေကာင္းနဲ႔ အာဇာနည္ကို အဓိပၸါယ္အသဲမကြဲ ေဖာ္ထုတ္လိုက္တာပဲလို႔ ကၽြန္မကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ သူရဲေကာင္း ကသူရဲေကာင္းပဲ၊ အာဇာနည္က အာဇာနည္ပဲ။ အာဇာနည္ဆိုတာဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္လည္းပါရမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါ တယ္။ ရိုးရိုးသူရဲေကာင္း စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူရဲေကာင္း အာဇာနည္ ၊ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္း စတာမွာေတာ့ သူရဲေကာင္းဘက္က စေပမယ့္ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ရွိမွ အာဇာနည္ျဖစ္မွာပါ။ သူရဲေကာင္းတိုင္းက အာဇာနည္ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အာဇာနည္တိုင္းကေတာ့ သူရဲေကာင္းျဖစ္ တတ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ဆိုကတည္းက ဘယ္ဟာကို တန္ဖိုးထားရမလဲဆိုတာ သိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီတန္ဖိုးထားမႈကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ဒီသတၱိရွိသင့္တဲ့ ေနရာမွာ ရွိၾကတယ္။
သတၱိထုတ္သင့္တဲ့ ေနရာမွာ ထုတ္ၾကတယ္။ သတၱိကို မထုတ္သင့္တဲ့ေနရာမွာ ထုတ္တာလည္း အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္မ ဟုတ္ဘူးလု႔ိ ကၽြန္မျမင္ပါတယ္။ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ျမင့္မားတဲ့စိတ္၊ ဆင္ျခင္တုံ တရားပါတဲ့စိတ္နဲ႔ သတၱိကို တြဲ ထားတဲ့ စိတ္လို႔ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မက အဓိပၸာယ္ ေဖာ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ ကၽြန္မတို႔ အာဇာနည္ေခါင္း ေဆာင္ ႀကီးေတြကို တကယ္ပဲ ေလးစားတယ္၊ တကယ္ပဲ တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီကိစၥကိုနား လည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ တကယ္တန္ဖုိးကို နားမလည္ဘဲနဲ႔ ေလးစားတယ္ဆိုတာဟာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မွားၿပီးေတာ့ ဒီလူဟာ မေလးစားသင့္တဲ့ အရည္အခ်င္းကို ၾကည့္ၿပီး အားက်ၿပီး ေလးစားတယ္ဆိုတာလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ တကယ့္ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူေတြကို ေစာ္ကားရာေရာက္ တယ္လို႔ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီလိုပဲျမင္ပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္မို႔ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ခ်င္းကေနၿပီး ကိုယ့္ဘာသာကို ေလ့လာၿပီး ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕လူငယ္ေတြကို ၾကည့္ေစခ်င္ပါ တယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ အာဇာနည္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လူတုိင္းလူတိုင္း အာဇာနည္ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတာ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ တစ္ခါတေလ မသက္မစြန္႔ဘဲနဲ႔တကယ့္ကိုေနသြားရတာေတာင္မွ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ေန သြားတာေတြရွိပါ တယ္။
အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မတို႔လူငယ္ေတြဟာ ျမင့္ျမင့္ႀကံၾကပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ေနႏိုင္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြျဖစ္ ေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကပါ။ ေလ့က်င့္ေနလို႔ရွိရင္ရပါတယ္။ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ထဲမွာ ကိုယ္က်ဳိးမရွာတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ ထားတစ္ခုလည္းပါပါတယ္။ ကိုယ္က်ဳိးရွာတဲ့စိတ္ပါသြားၿပီဆုိလုိ႔ရွိ ရင္ ကုိယ့္ရဲ႕တိုးတက္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕အက်ဳိး တိုး တက္ေရးအတြက္ သိပ္ၿပီးေတာ့အေလးထားသြားၿပီဆိုလို႔ရွိရင္ ဒါအာဇာနည္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
D_Arzarni
တျခားေနရာေတြမွာ ေတာ္တဲ့သူျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လူေတာ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အင္မတန္မွ ေတာ္တဲ့သူျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဇာနည္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မက သတ္မွတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ တခ်ဳိ႕ဆိုလို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ပစၥည္းအတြက္၊ ကိုယ့္ရဲ႕တိုးပြားေရးအတြက္ အမ်ားႀကီး စြန္႔စားတ့ဲသူေတြရွိတယ္။ စြန္႔စြန္႔စားစားနဲ႔လုပ္တဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြ လည္းရိွတယ္။ စြန္႔စြန္႔စားစားနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အရာကို ရေအာင္လို႔ လုပ္တဲ့သူေတြလည္းရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံတာေၾကာင့္မို႔ ဒါကို ကၽြန္မကေတာ့ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္လုိ႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ျပည္သူျပည္သား အားလုံးဟာ အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ဘာလဲဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကပါ။ စဥ္းစားၿပီးေတာ့မွ ဒီလို စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကို ကိုယ့္အတြင္းမွာလည္း တိုးပြားေအာင္လို႔လုပ္ပါ။ တျခားသူူေတြ ဒီလို စိတ္ဓာတ္ရွိလို႔ ရွိရင္လည္း အဲဒီ လို ပုဂၢဳိလ္ေတြကို တန္ဖိုးထားပါ လို႔ ကၽြန္မေျပာခ်င္ပါတယ္။ မွားၿပီးေတာ့ သြားၿပီး တန္ဖိုးမထားနဲ႔ေနာ္။ မွားၿပီး တန္ဖိုးထား ရင္ ကၽြန္မတို႔ႏုိင္ငံ အမ်ားႀကီး ဒုကၡေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ တန္ဖုိးထား မွန္ဖို႔ဆုိတာဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။
 ဒါေၾကာင့္မို႔ ပညာေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္းမာေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမႈေရးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာကိုတန္ဖိုးထား သင့္တယ္။ ဘယ္လိုကိစၥေတြကို တကယ္ အထင္ႀကီးသင့္တယ္ဆိုတာကို၊ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔လူငယ္ေတြကို ေသေသ ခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာပဲၾကည့္ၾကည့္ အေပၚယံပဲမၾကည့္ပါနဲ႔။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလးေလးနက္ နက္စဥ္းစား ၿပီး ေတာ့ ငါတို႔ဟာ ဘာေတြကို တန္ဖိုးထားရမလဲဆိုတာ ကို စဥ္းစားပါ။
အေရးမႀကီးတဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အထင္မေသးပါနဲ႔။ တခ်ဳိ႕ေတြကဆုိရင္ အေပၚယံေၾကာပဲၾကည့္ၾကတယ္။ အေပၚယံ ေၾကာၾကည့္ၿပီးေတာ့ အထင္ေသးတာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာ ဒီေန႔ အာဇာနည္ေန႔မို႔ ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေဖေဖက ငယ္ ငယ္က ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဖိုသီဖတ္သီနဲ႔ေနတတ္တာ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေနပုံထုိင္ပုံက မယဥ္ေက်းတာ၊ မသိမ္ေမြ႕ တာ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ အထင္ေသးတဲ့သူေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲလိုအထင္ေသးတာ မွားသလားဆိုေတာ့လည္း မမွားပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ယဥ္ေက်းတဲ့သူနဲ႔ ရိုင္းစုိင္း တ့ဲသူဟာ ယဥ္ေက်းတဲ့သူက ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ ေဖေဖကိုယ္တိုင္လည္း ဒီဟာကို မဆုံးခင္မွာ အသိအမွတ္ျပဳ သြားပါတယ္။ ကၽြန္မေဖေဖအေၾကာင္းေရးတဲ့ အထုပၸတၱိအတိုေလးမွာလည္း ေရးထားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အင္မတန္မွ နီးစပ္ ဖူးတဲ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ ေဖေဖကေျပာခ့ဲဘူးတယ္တ့ဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသားဘ ၀တုန္းက လို သူဒီလိုေနလို႔ မျဖစ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အခုသူက အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ အဆင့္ေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကလို ခပ္ရိုင္းရိုင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေနဖို႔မသင့္ဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူျပဳျပင္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကိုသူက ေဖေဖက အသိအမွတ္ျပဳတယ္ ။
သူႀကိဳးစားသြားမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ႀကိဳးစားလည္းႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လဲ ေနာက္ဆုံး အပိုင္းမွာ ေဖေဖဟာ အ ေျပာအဆိုကေတာ့ ေနာက္ဆုံး မိန္႔ခြန္းအထိ ဗမာေတြ မေမ့ေအာင္ေတာ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေျပာသြားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆက္ဆံ ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ရွိရင္ အထူးသျဖင့္ လူႀကီးေတြကို ဒါကေတာ့ ေဖေဖက ငယ္ငယ္ထဲကပါ ငယ္ငယ္ကတည္းက လူႀကီး ေတြကို ေလးေလးစားစားနဲ႔ ဂါရ၀တရားျပည့္ျပည့္၀၀နဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ပိုပို ပိုပိုၿပီး ယဥ္ ေက်းသိမ္ေမြ႕လာတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ျမင္ရတာေပါ့ေလ။
ဒါက ေမေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးေတြေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုၿပီးေတာ့ ယဥ္ေက်းသိမ္ ေမြ႕လာတယ္ ဆိုေတာ့ ျငင္းလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ တကယ့္အာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့သူ ဆုိတာဟာ စိတ္ႏွိပ္ခ်မႈလည္း ရွိရမယ္။ ကိုယ့္မွာျပဳျပင္ ဖို႔လိုတယ္ဆိုတာကိုလည္း နားလည္ရမယ္။ ကိုယ္နဲ႔ မတန္တဲ့ အဆင့္ကို ကိုယ္ေရာက္ေနၿပီဆိုၿပီးေတာ့ မာန္တက္ေနတယ္ ဆိုတာလည္း ဒါအာဇာနည္ စိတ္ဓာတ္ မဟုတ္ဘူး။ အာဇာနည္ မွန္ရင္ အေတြးအေခၚမွန္ရတယ္။
အေတြးအေခၚမွန္တ့ဲအခါက်ရင္ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ကိုယ္ေတြ႔ရတယ္။ တျခားသူရဲ႕အားသာခ်က္ကိုလည္း သိရတယ္။ တရားေတာ္ထဲမွာ ဆိုလို႔ရွိရင္ ကၽြန္မ အင္မတန္မွ ႀကိဳက္တဲ့ ဆုံးမစကား တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုလည္း ကၽြန္မမၾကာ ခဏ ေျပာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ ။ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ေက်းဇူးကို က်ဳံ႕ၿပီးေတာ့ျမင္တယ္။
Ag_San_009e33gegသူမ်ားရဲ႕ေက်းဇူးကိုခ်ဲ႕ၿပီးေတာ့ျမင္တယ္။ သူယုတ္မာကေတာ့ေျပာင္းျပန္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေက်းဇူးကိုခ်ဲ႕ၿပီးေတာ့ျမင္တယ္။ သူမ်ားရဲ႕ေက်းဇူးကို ခ်ဳံ႕ၿပီးေတာ့ျမင္တယ္။ အဓိက ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ ကုိယ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ကိုယ္သိရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ကိုယ္ အေလးထားရတယ္။ တျခားသူေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကိုျမင္ၿပီးေတာ့ သိၿပီးေတာ့ အင္မတန္မွ ခ်ဲ႕ကားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို က်ေတာ့ လစ္လ်ဴရႈထားတဲ့သူေတြသာ သူေတာ္ ေကာင္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ အာဇာနည္ဆိုကတည္းက သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ရ မယ္။့ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ရွိရမယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ရွိတဲ့ စိတ္ရွိတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို သိရမယ္။ သိရုံတင္မကဘူး ။ျပဳျပင္ခ်င္ တဲ့စိတ္လည္းရွိရမယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဒီေန႔ ေဖေဖနဲ႔တကြ က်ဆုံးသြားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေၾကာင္းေျပာေနတဲ့ ေနရာမွာ ေဖေဖကိုယ္ တိုင္ေျပာသြားတဲ့စကား သူ႔ကိုယ္သူျပဳျပင္ဖို႔လိုတယ္။ ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကလို ပုံစံနဲ႔ သူေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ သူဟာ ေက်ာင္းသား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သုိ႔ေသာ္ျငားလည္း အဲဒီတုန္းက ေဖေဖ ေတာ္ေတာ္ငယ္ပါေသးတယ္။ ၃၂ ႏွစ္ ။ဒီစကား ေျပာခဲ့တုန္းက ၃၂ ႏွစ္ မျပည့္ေသးခင္ေပါ့။ ဘုရင္ခံရဲ႕ေကာင္စီမွာ ဒုဥကၠ႒ျဖစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၃၂ ႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီစကားေျပာခဲ့တာပါ။
အခုေခတ္ဆိုရင္ ၃၂ ႏွစ္မျပည့္ေသးတာကို ကေလးလို႔ တခ်ဳိ႕ကေတာင္ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မ တို႔လည္း အမွန္ေျပာရင္ တစ္ ခါတေလ ကေလးလို႔ျမင္ပါတယ္။ လူငယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖကေတာ့ လူႀကီးစိတ္အျပည့္အ၀နဲ႔ သူဟာ လူႀကီး တစ္ ေယာက္ျဖစ္သြားလို႔ လူႀကီးပီပီေနရမယ္။ သူ႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို သူျပဳျပင္ရမယ္။ ဒီဟာေတြကို တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ တုိင္းျပည္အတြက္ပိုတန္ဖိုးရွိေအာင္လို႔ ေနသြားရမယ္ဆိုတာကို လက္ခံသြားတာေၾကာင့္မို႔လို႔ကၽြန္မအေနနဲ႔ကေတာ့ ေဖ ေဖ ဟာ တကယ့္အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ျပည့္စုံတယ္လို႔ ဒီလိုပဲသတ္မွတ္ပါတယ္။
က်ဆုံးသြားရလို႔ ၊ ဒီလို အနစ္နာခံသြားရလို႔ အာဇာနည္ရယ္လို႔ ဒီလိုကၽြန္မ သတ္မွတ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ မွန္ကန္တဲ့ ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ရွိလုိ႔ အာဇာနည္ လို႔ကၽြန္ မကသတ္မွတ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံမွာ အာဇာနည္ေတြ အမ်ားႀကီးေမြးဖြားရွင္သန္ႏိုင္ၾကပါေစလုိ႔ ကၽြန္မ အေနနဲ႔ ဆႏၵျပဳရင္းနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေရႊ ဟသၤာ သတင္းမွ ကူးယူးေဖာ္ျပပါတယ္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ဘယ္သူ ျဖစ္မလဲ ???



ဓာတ္ပံု- Bogyoke Aung San Movie


ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အတၳဳပၸတၱိ ဇာတ္ကားအတြက္ သရုပ္ေဆာင္မ်ား ေရြးခ်ယ္ေနရာ ယေန႔ ဇူလုိ္င္လ ၂၀ ရက္ နံနက္ ၉ နာရီက တကၠသိုလ္ ရိပ္သာလမ္းေနအိမ္မွာ ဇကာတင္ေရြးခ်ယ္ထားသူေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကုိယ္တုိင္ လူေတြ႔ ေမးျမန္းမႈ လုပ္ခဲ့ေၾကာင္း Bogyoke Aung San Movie ေဖ့စ္ဘုတ္ စာမ်က္ႏွာ မွာ ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။
ဇကာတင္ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ဗုိလ္ခ်ပ္ေအာင္ဆန္း ဇာတ္ရုပ္ ေနရာ သရုပ္ေဆာင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ ထားတဲ့ အမ်ိဳးသား ၇ ဦးနဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္ဇာတ္ရုပ္ေနရာ သရုပ္ေဆာင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ထားတ့ဲ အမ်ဳိးသမီး ၄ ဦးတုိ႔ ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေမးျမန္း စစ္ေဆးခဲ့တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဇာတ္ကားျဖစ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လူရႊင္ေတာ္ ကိုဇာဂနာ အပါအ၀င္ ထင္ရွားတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြက
လည္း ၀ိုင္း၀န္းအားျဖည့္ အႀကံျပဳကူညီေနၾကပါတယ္။
အမ်ဳိးသားရုပ္ရွင္ ပိုင္ရွင္ ဦးစိန္တင္၊ ေဒၚျမသန္းနဲ႔ သား ေက်ာ္သူ (နာေရး ကူညီမႈ အသင္း- ရန္ကုန္ ) မိသားစုရဲ႕ ရုပ္ရွင္ ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ ကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ရုပ္ရွင္ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လွဴဒါန္းခဲ့ရာ မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တုိင္ လက္ခံရ ယူခဲ့ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ႕ ေမြးေန႔ အသက္ ၁၀၀ ျပည့္ ျဖစ္တဲ့ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မွာ အမ်ားျပည္သူ ၾကည့္ႏုိင္ဖို႔ ႀကိဳးစားသြားမွာလုိ႔လည္း သိရပါတယ္။



ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ရုပ္ရွင္ ျဖစ္ေျမာက္ေရး နာယကအျဖစ္ တာ၀န္ယူ ထားတဲ့အတြက္ရယ္ ဖခင္နဲ႔ မိခင္တုိ႔ရဲ႕ ဇာတ္ရုပ္ကို ဘယ္သူနဲ႔ ပို သင့္ေတာ္မလည္းဆုိတာေတြ ကို ေသခ်ာ စစ္ေမးခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။


ရုပ္ရွင္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵဓိက အပါအ၀င္၊ အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔ စိတ္၀င္ စားသူေတြကလည္း က်ပ္ေငြ သိန္းေပါင္ ရာႏွင့္ ခ်ီ၍ လွဴဒါန္းထားပါတယ္။




ရုပ္ရွင္ ရုိက္ကြင္းေနရာကိုေတာ့ ပဲခူးတုိင္း အစုိးရအႀကီးအကဲ တဦးလည္းျဖစ္တဲ့ တခ်ိန္က ႏို္္င္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး
ေဟာင္း ဦးဥာဏ္၀င္းက ပဲခူးၿမိဳ႕အနီးက ေျမဧက ၁၀၀ ေက်ာ္ကုိ အသံုးျပဳရန္ ကမ္းလွမ္းထားတယ္လုိ႔လည္း သိရပါတယ္။
 ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း  ဇနီး ေဒၚခင္ၾကည္ ဘယ္သူ ျဖစ္မလဲ ???
သင္ေျဖႏိုင္မလား?
























ဓါတ္ပံု ေပၚျပဴလာ ဂ်ာနယ္

"ဂ်ဴလိုင္ ၁၉ လုပ္ႀကံမႈႀကီး ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳသူတို႔၏ေျပာၾကားခ်က္မ်ား"





ဦးဘဂ်မ္း

ထိုေန႔က ၀န္ႀကီးမ်ားအစည္းအေ၀းသည္ အတြင္း၀န္မ်ားရံုး အေဆာက္အဦး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏
ရံုးခန္း တြင္ ဂ ငယ္ပံု အစည္းအေ၀းစာပြဲႀကီး၌ နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔အခ်ိန္တြင္ စတင္က်င္းပရာ
ထိပ္စားပြဲ အလယ္၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထိုင္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ လက္၀ဲဖက္၌ ၀န္ႀကီးမ်ားအဖြဲ႕အတြင္း၀န္ ဦးေရႊေဘာ္သည္လည္းေကာင္း ၊ လက္ယာဘက္ စားပြဲ၌ သခင္ျမ ၊ ဦးရာဇတ္ ၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ ၊ဦးဘ၀င္း ႏွင္႔ မန္းဘခိုင္ တို႔ အစဥ္အတိုင္းသည္ လည္းေကာင္း ၊ လက္၀ဲဘက္စာပြဲ၌ ဦးဘဂ်မ္း ၊ဦးေအာင္ဇံေ၀ ၊ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမ ၊ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး တို႔ အစဥ္အတိုင္းသည္ လည္းေကာင္း ထိုင္ၾကၿပီးလွ်င္လက္ယာဖက္ သခင္ျမတို႔ စာပြဲထိပ္ရိွ ကုလားထိုင္၌ အစည္းအေ၀းတြင္ စဥ္းစားေသာကိစၥႏွင္႔သက္ဆိုင္သည္႔ ၀န္ႀကီး ဌာန၏ အတြင္း၀န္က ထိုင္ရသည္။

နံနက္ ၁၀ နာရီ မိနစ္ ၃၀ ခန္႔တြင္ လူသတ္သမားမ်ားေရာက္လာခ်ိန္၌ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းတြင္
ရိွေနေသာ အလွည္႕က် အစိုးရအတြင္း၀န္မွာ ဦးအုန္းေမာင္ျဖစ္သည္။ ဦးအုန္းေမာင္ ေရာက္လာၿပီး
သံုးေလးမိနစ္ခန္႔အၾကာတြင္ လူသတ္သမားမ်ား ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ အစည္းအေ၀း အစီအစဥ္အရ
ထိုအခ်ိန္သည္ ဦးအုန္းေမာင္၏ အလွည္႕ မက်ေရာက္ေသး။ သံအမတ္ေဟာင္း (ထိုအခ်ိန္က အတြင္း၀န္) ဦးၾကင္၏အလွည္႕ ျဖစ္သည္။ ဦးအုန္းေမာင္က မိမိတြင္ အျခားအေရးႀကီးေသာ ကိစၥတခု ရိွေနေသးေၾကာင္း ဦးၾကင္အားေျပာျပခြင္႔ပန္ၿပီးလွ်င္ အစည္းအေ၀းသို႔ ဦးစြာလာ၍ သူေရးထားသည္႕ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး စီမံကိန္းအေၾကာင္း ရွင္းလင္းတင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အကယ္၍သာ အစည္းအေ၀းအစီအစဥ္အတိုင္း စဥ္းစားျဖစ္လွ်င္(သို႔တည္းမဟုတ္) လူသတ္သမားမ်ား ငါးမိနစ္ခန္႔ေစာ၍ ေရာက္လွ်င္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား လုပ္ႀကံခံရသည္႕ရင္နင္႔ဖြယ္ကိစၥတြင္ ဦးအုန္းေမာင္၏ အသက္တေခ်ာင္း အဆစ္ပါသြားခဲ႔မည္ မဟုတ္ေပ။

ထိုေန႔က ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေသာ ေနရာသည္ လူသတ္သမားမ်ား ၀င္လာေသာတံခါးကို မ်က္ႏွာမူလ်က္ ျဖစ္သည္။
တံခါးေစာင္႔ရံုးေစကို ဖယ္ရွား၍ တံခါးကိုတြန္းၿပီး၀င္လာၾကေသာ စစ္၀တ္စံု၀တ္ လူသံုးေလးေယာက္ကို
ျမင္ရေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္၌ အေရးတႀကီးကိစၥတခုအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံသို႔ သတင္းပို႔ရန္ လာျခင္းျဖစ္ မည္ ၊

ဒို႔လူေတြဟာ နားမလည္ခ်က္ ဆိုးရြားလွေသးသည္ ၊ ၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းခန္းထဲ လာတာေတာင္
ေသနတ္ေတြ အျပင္မွာမထားခဲ႔ဖူး ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား သူ႔လူေတြ ဤကဲ႔သို႔ ေနာက္မလုပ္ရန္ ဆံုးမထားပါဟု
ေျပာဦးမည္ စိတ္ကူးေနစဥ္ ေရွ႕ဆံုးမွ၀င္လာသူသည္ အစည္းအေ၀းစာပြဲႀကီး၏ ဂ ငယ္ပံုအ၀မွ၀င္၍ အလယ္၌
ေျခစံုရပ္ၿပီးလွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားစ၍ ပစ္ေလေတာ႔သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ထိုင္ရာမွထ၍ လက္ကာျပၿပီးလွ်င္ တခုခု ေအာ္၍ေျပာသည္။ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္လိုက္ပါ။ လူသတ္သမားမ်ား ပစ္ခတ္ေနစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏လက္ယာဖက္ ေနာက္ဆြယ္တြင္ရိွေသူ ရံုးစာပြဲသို႔သြားရာမေရာက္မီ စာပြဲ ၂ ခုအၾကား၌ က်ဆံုးခဲ႔ေလ သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား စတင္ပစ္ခတ္ခ်ိန္၌ ဦးေရႊေဘာ္ႏွင္႔ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမတို႔သည္ ျပတင္းေပါက္မွေက်ာ္၍
အစည္းအေ၀း ခန္းမႏွင္႔ ကပ္လ်က္ရိွေသာ ဦးေရႊေဘာ္၏ ရံုးခန္းသို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ၾကေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပစ္သည္ကိုျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ေမွာက္၍ အိပ္ခ်လိုက္ၿပီးလွ်င္ လက္၀ဲဖက္တြင္
ကပ္လ်က္ထိုင္ေနသူ ဦးေအာင္ဇံေ၀၏လက္ကို ဆြဲ၍ခ်လိုက္သျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တၿပိဳင္ တည္းေလာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ေမွာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားၾကပါသည္။

လူသတ္သမားမ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင္႔ သခင္ျမတို႔ စာပြဲရိွ လူမ်ားအား ပစ္ၿပီး၍အားရမွ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ရာဖက္သို႔ ပစ္သျဖင္႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား မဲ၍ပစ္ေနစဥ္ ဦးေရႊေဘာ္ႏွင္႔ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမတို႔
ေျပးခ်ိန္ရခဲ႔သည္။ ဦးေအာင္ဇံေ၀ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌လဲလ်က္ရိွေနသျဖင္႔ က်ၿပီထင္၍
မ်ားမ်ားအပစ္မခံရ။ ထိုင္လ်က္ရိွေနသူမ်ားကိုသာ အာရံုျပဳ၍ ပစ္ခတ္ၾကသည္။ ထိုင္သူမ်ားအား
အေတာ္အားရေလာက္ေအာင္ ပစ္ခတ္ၿပီးသည္႕ေနာက္ စာပြဲ၀ိုင္းအလယ္၌၀င္၍ ပစ္သူသည္ ဒူးေထာက္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္သို႔ ေ၀ွ႔ရမ္းပစ္ခတ္ေသးသည္။ ထိုသို႔ ပစ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ လက္ယာဖက္
လက္သူၾကြယ္ထိပ္ကို ထိမွန္ခဲ႔ေလသည္။ အုတ္နံရံမွ ျပန္၍၀င္လာေသာ က်ည္ဆံျဖစ္သည္ဟု ယူဆခဲ႔ပါသည္။

အပစ္အခတ္မ်ားရပ္စဲ၍ လူသတ္သမားမ်ား ျပန္ဆုတ္စဥ္ အခန္းတြင္းမွ မထြက္ေသးမီ ဦးေအာင္ဇံေ၀သည္
အိပ္ေနရာမွ ထထိုင္ၿပီး " ေသကုန္ၾကၿပီ ၊ ေသကုန္ၾကၿပီ " ဟု ထိမွန္ၾကသူမ်ားအား လက္ညိႈးညႊန္၍ ၀မ္းနည္းပက္လက္ညည္းညဴေနသျဖင္႔ ထပ္ပစ္ေနဦးမည္ဟု ေျပာၿပီး ဆြဲလိုက္မွ ျပန္လွဲခ်လိုက္ပါသည္။


- ဦးေအာင္ဇံေ၀

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔တြင္ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ တခဏတာမွ် ခံစားလိုက္ရေသာ
အေတြ႕အႀကံဳႏွင္႔ အနိဌာရံုျမင္ကြင္းမွာ ကၽြႏု္ပ္၏ တသက္တာတြင္ မည္သည္႕နည္းႏွင္႔မွ် ေမ႔၍ မရႏိုင္ေတာ႔ေပ။
ေသနတ္သံမ်ား စဲသြားၿပီးေနာက္ လူသတ္သမားမ်ားထြက္သြား၍ အသံပလံမ်ား ဆိတ္ၿငိမ္သြားေသာအခါတြင္မူ

ကၽြႏု္ပ္ႏွင္႔ ၀န္ႀကီးဦးဘဂ်မ္းတို႔သည္ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ေနရာမွ ထၿပီး စာပြဲပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည္႕မိၾကသည္။ ကၽြႏု္ပ္မွတ္မိေသာျမင္ကြင္းကို ေဖာ္ျပရလွ်င္ ေပ ၄၀ ခန္႔မွ်ရိွေသာ ခန္းမႀကီးတခုလံုး ဆီးႏွင္းမ်ား က်သကဲ႔သို႔

ယမ္းေငြ႕မ်ား တေထာင္းေထာင္းႏွင္႔ ဖံုးလႊမ္းေနၿပီး က်ည္ဆံမ်ားကလည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ျပန္႔ႀကဲ၍ ေနေပ သည္။

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ( ထိုစဥ္က စပတ္လမ္း ) ဖက္သို႔ မ်က္ႏွာျပဳထားေသာ ဂငယ္သ႑ာန္ စာပြဲထိပ္ႏွင္႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမွာ တံုးလံုးလဲလ်က္ၿငိမ္သက္ေနသည္။

စာပြဲလက္ယာဖက္တြင္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး စ၀္စံထြန္းက သူ၏ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ပင္ထိုင္လ်က္ စာပြဲေပၚသို႔ ကုန္း၍လက္ေထာက္ထားၿပီး ပါးစပ္မွ ေသြးမ်ား ယိုစီးက်ေနသည္။ စာပြဲလက္၀ဲဖက္တြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ
၀န္ႀကီး သခင္ျမသည္ စာပြဲထိပ္ လက္၀ဲဖက္ေထာင္႔ စာပြဲေအာက္နား၌ ေမွာက္လ်က္လဲေနရာ
ေသဆံုးေနၿပီ ဟု ယူဆရသည္။ ၀န္ႀကီး မစၥတာ ရာဇတ္ ၊ ၀န္ႀကီး ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ ၊ ၀န္ႀကီး ဦးဘ၀င္းႏွင္႔
၀န္ႀကီး မန္းဘခိုင္တို႔သည္ သူတို႔ထိုင္ၿမဲ ကုလားထိုင္မ်ားတြင္ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လ်က္ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။

မစၥတာ ရာဇတ္ႏွင္႔ ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ိဳတို႔ ႏွစ္ဦးတည္းသာ မေသဆံုးၾကေသးပဲ အနည္းငယ္စီ အသက္ရႈရိႈက္
လႈပ္ရွားေနသည္။ စာပြဲ၏ လက္ယာဖက္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင္႔ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး အၾကားတြင္ထိုင္ေနေသာ
၀န္ႀကီး ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမႏွင္႔ စာပြဲထိပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လက္ယာဖက္တြင္ထိုင္ေနေသာ
အတြင္း၀န္ ဦးေရႊေဘာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ အျပင္ဖက္သို႔ အခ်ိန္မီေရာက္ရိွသြားႏိုင္ခဲ႔ၾကသျဖင္႔
အသက္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္၀ဲဖက္တြင္ထိုင္ေသာ
တတိယအတြင္း၀န္ ဦးအုန္းေမာင္မည္သည္႕ပံုစံျဖင္႔ ေသဆံုးေနသည္ကိုမူ မမွတ္မိေတာ႔ပါ။


By- Burma Tar Tee

ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႀကီး ၊ ျပည္ေထာင္စုႏွင္႔ ဦးေစာ စာအုပ္မွ

ေျပာင္းလဲတဲ့မ်က္ႏွာ...အမွားသံသရာ.....ကဗ်ာစ်ာဥ္ နဲ႔ ကဗ်ာဥာဏ္

ေျပာင္းလဲတဲ့မ်က္ႏွာ

by Victor Tan on Thursday, July 19, 2012 at 4:53pm ·



ေျပာင္းလဲတဲ့မ်က္ႏွာ
(အေျပာင္းလဲျမန္ဆန္ေသာခ်စ္သူမ်ားသို႔)

ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာ
တိမ္ျပာႏွယ္ သူ႔ရုပ္အဆင္း…။

တမဟုတ္ခ်င္း မိုးတိမ္အုပ္
ပုပ္သြားေလျခင္း…။

တကၠသိုလ္ဘုန္းၾကြယ္
(ဇူလိုင္ ၂၀ ၂၀၁၂)
--------------------------------------------------------------------------------------------------
အမွားသံသရာ

က်ားေရွ႕ဒူးေထာက္
ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ေတာင္းဆို
ငါ့ကို မစားပါေလနဲ႔…။

ေၾကာင္တေကာင္နား
ငါးေၾကာ္ ခ်သြား
၀ါးမစားပါေလနဲ႔…။

ယုန္တေကာင္ေရွ႕
မုန္လာဥ တေပြ႔
ေတြ႔ပါလဲ မစားပါေလနဲ႔…။

ဒီလိုအခင္းမ်ား
ယြင္းမွားေနတဲ့ တို႔လူသား
မူေတြမွား အယူေတြမွား
ျဖဴသလား မဲသလား မခြဲျခား
သခၤန္းစာလဲ မယူႏိုင္အား
ထပ္တူအမွား အဖန္တရာမွား
အမွားသံသရာထဲသာ လည္ေနေတာ့ရွာ…။

တကၠသိုလ္ဘုန္းၾကြယ္
(ဇူလိုင္ ၂၀ ၂၀၁၂)
-----------------------------------------------------------------------------------------------

ကဗ်ာစ်ာဥ္ နဲ႔ ကဗ်ာဥာဏ္

by Victor Tan on Friday, July 20, 2012 at 9:22am ·
Nyein ThitsarVictor Tan
2 hours ago near Tinsley, United Kingdom ·

ကဗ်ာဆရာဘုန္းးးး... တခါတခါ၀ုန္းလိုက္ရင္... ကဗ်ာတရာေလာက္.. အံုးခနဲဆို ထြက္လာတယ္.... ကဗ်ာဥာဏ္အရႊန္းအစားမွာေတာ့.. ဆရာဥာဏ္ထြန္းကားပါေပ့.... သို႔ေသာ္လည္း.. အေလးအနက္စာဆိုတာ.. အေတြးတသက္တာေပးရတာမို႔... အေရးသြက္တာထက္.. အေလးအနက္ပါမဲ့... အေတြးတသက္စာအတြက္.. အေပးနက္တာေလးေတြ.. ေရးေပးပါအံုးဆရာရယ္.. ဆရာ့ရဲ့.. ထာ၀ရ ပိတ္သတ္ျငိမ္းးးးး း))))

ဆရာ့တိုင္းလိုင္း(Time-line)ေပၚေရးလာေသာ ၿငိမ္းသစၥာထံေအာက္ပါကဗ်ာနဲ႔ျပန္ၾကားအပ္ပါသည္

ကဗ်ာစ်ာဥ္ နဲ႔ ကဗ်ာဥာဏ္

အေလးအနက္စာဆိုတာ…
အေတြးကေလးတသက္တာ ေပးဆက္မွ
အေျပးကေလး သြက္သြက္ခါ ထြက္လာတာမဟုတ္…။

တေရးေမွးစက္ၿပီး
အေတြးကေလး တခ်က္ေပၚရံုနဲ႕
ေအးေအးေဆးေဆး ထြက္ခံုလာတတ္တဲ့ဟာမ်ိဳးပါ…။

ကဗ်ာဆရာတင္မိုးနဲ႔
အခါခါ စာစစ္ထိုးတဲ့အခါ
ကဗ်ာအသစ္တိုးေအာင္ အေတြးမရပ္
ေရးစပ္တဲ့ကဗ်ာေတြရွိဘူးပါတယ္…။

ဆရာက…ေဆးလိပ္လည္းတို
ေနလည္းညိဳၿပီ
ငါ့ကိုအိပ္ျပန္ပို႔ေပးပါ…လို႔

စာသံုးေၾကာင္းနဲ႔
ကဗ်ာမွဳန္းေကာင္းတာမ်ိဳးရွိခဲ့ပါရဲ႕..။

တသက္တာအေတြးနဲ႔
ခက္ျဖာေအာင္ ေရးသြားတာမဟုတ္…။

တမဟုတ္ခ်င္း စာထုတ္ရင္း
အပ်င္းေျပ နေဘထပ္ရာက
စာအလင္းေတြ မေသြဟပ္ပါလို႔
သာရကျဖစ္ရပ္က သက္ေသခ်ပ္ခဲ့ပါသေလ…။

အေရတြက္ၾကား အေရတြက္မ်ားမွ
ေလးနက္တဲ့စာသား ပြားလာႏိုင္မယ္…။

အေရတြက္မွသည္ အရည္ခ်င္းဆီသို္႔
အမွန္တြန္းပို႔တဲ့သေဘာ ေစာေၾကာမိရပါမယ္…။

ေန႔စဥ္ဘ၀ အျဖစ္ပ်က္ကမွ
အႏွစ္သာရ အစစ္ထြက္လာပါမယ္….။

စာဆိုသည္ဘ၀ကို အျမင္ဆိုက္
ျပည္သူေတြကိုရင္ခြင္ပိုက္မွ
ျပည္သူႀကိဳက္တဲ့ ျပည္သူ႕စာဆို ျဖစ္လာပါမယ္…။

ဘ၀ဟူသည္ ျပည္သူႏွင့္ခြဲမရ
ျပည္သူသည္သာဘ၀
ျပည္သူသည္သာ စာဆိုတစ္သိုက္
ဂရုစိုက္ရမယ့္...အလွ…။


တကၠသိုလ္ဘုန္းၾကြယ္
(ဇူလိုင္ ၂၀ ၂၀၁၂)
ဆရာၾကီး တကၠသိုလ္ ဘုန္းၾကြယ္၏ ကဗ်ာ 3 ပိုဒ္ ကို တစ္ခါတည္းတင္ခဲ့ပါတယ္..။
ေန ့စဥ္ ေန ့စဥ္ ဒီလိုမ်ိဳးကဗ်ာေတြေရးႏိုင္တဲ့ ျပည္သူ ့စာဆို ေတာ္ၾကီးကို ဂုဏ္ယူအားက်ေစ၇န္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အလည္အပတ္ သြားလိုသူမ်ား https://www.facebook.com/victor.tan.52
ႏွင့္ ဆရာ့မူပိုင္ https://www.facebook.com/groups/264472163635306/ တို ့တြင္ သင္လဲဘဲ ၀င္ေရာက္ေလ့လာ သင္ယူႏိုင္ပါတယ္..။

ရခုိင္ျပည္နယ္ ျပႆနာေတြအေပၚ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ သေဘာထားအျမင္


အစိုးရအေနနဲ႕ ရပ္တည္ဖို႕ဆိုတာဟာ ဒီျပႆနာေတြဟာ အခုမွျဖစ္တာမဟုတ္ဘဲ ဟိုးအရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေလာက္ကတည္းက ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထက္တုန္းကလဲ ရွိခဲ့တာသလို ဦးေနဝင္းလက္ထက္တုန္းကလဲရွိခဲ့တာပါပဲ။ အခုျပႆနာဟာ နယ္စပ္ကေနခုိးဝင္လာတဲ့ျပမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အေျခတက်၀င္ၿပီးေတာ၊့ ေနရာစိုက္ထူၿပီး ကိုယ့္အရပ္ကိုယ့္ရြာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္လို ေတာင္းဆိုတာေတြ ရပ္တည္လာတာေတြျဖစ္လာတဲ့ အေနအထားျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္အေနနဲ႕ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ျမန္မာလူမ်ိဳးပါ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားျဖစ္တယ္ အဲဒါေၾကာင့္သူတို႕ကို အခြင့္အေရးေတြေပးရမယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္ ျပည္နယ္ေတာင္းတဲ့အဆင့္ တျပည္လံုးမွာ ျပည္နယ္ခြဲထြက္တဲ့အဆင့္ေတြေတာင္ေရာက္နုိင္တဲ့ အေနအထားေတြျဖစ္သြားနုိင္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕လူေတြက ဒီျပႆနာကို အန္အယ္ဒီက ေျဖရွင္းေပးပါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လာေရာက္ေျဖရွင္းဖို႕ ႏုိင္ငံျခားခရီးစဥ္ေတြမသြားဘဲ လာေရာက္ေျဖရွင္းေပးဖို႕ေျပာေနၾကပါတယ္။ ပထမဦးဆံုးအေန နဲ႕ အန္အယ္ဒီဆိုတာက အစိုးရမဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္လဲ စစ္တပ္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႔ေတြကိုမခုိင္းႏိုင္ဘူး ျပည္သူေတြကိုလဲ မသြားရမလာရဘူးလို႕ အမိန္႕မေပးနုိင္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႕အေနနဲ႕ လုပ္နုိင္တာက ေမတၱာရပ္ခံတာပဲရွိပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာတဲ့ စကားနဲ႕ပက္သက္ၿပီး ျပႆနာတတ္တယ္လို႕ေျပာေနၾကတယ္။ လူနည္းစုေတြကို လူမ်ားစုေတြက ညွာတာဖို႕လိုတယ္ဆိုတာက မြတ္စလင္ဘက္ကလုိက္ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာျဖစ္တဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ၿပီး ေျပာခ်င္းသာျဖစ္တယ္လို႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ သဘာပတိအဖြဲ႕ဝင္ ဦးဝင္းတင္က အခုလိုရွင္းျပထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
Burma VJ 

ေဒၚနန္းဝါဝါႏု၊ ဆန္ရွင္နဲ႔ အပိတ္ခံထားရတဲ့ ဇိမ္ခန္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဇနီး ေဒၚခင္ၾကည္၏ အမွာစကား


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဇနီး ေဒၚခင္ၾကည္၏ အမွာစကား

အေဘ့သားမ်ားပီပီ အေဘ့ ေျခရာနင္းႏိုင္ေအာင္ ပ်ဴိးေထာင္ေပးေတာ့မည္။

ကြ်န္မရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ တုိင္းျပည္နဲ႕ လူမ်ဴိးအတြက္ ၾကိဳးပမ္းရင္း လမ္းခုလတ္တြင္ က်ဆံုးခံရပါျပီ။

ခ်ဲ႕ထြင္မေျပာလို

ေသဆံုးတဲ့သူမွာ ေသဆံုးျပီး ျဖစ္၍ ကြ်န္မအထူူး ခ်ဲ႕ထြင္ျပီး မေျပာလိုေတာ့ပါ။ သူ႕ကို တကယ္ေလးစား ခ်စ္ခင္ၾကပါလွ်င္ သူလိုလားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္သို႕ ေရာက္ေအာင္ သူခ်ခဲ့တဲ့ လမ္းစဥ္အတုိင္း ဆထက္ တံပိုး သည္ပုိးေဆာင္ရြက္ၾကဘို႕ လိုပါတယ္။

တာ၀န္ကို ေ၀ထမ္းခဲ့တယ္

ကြ်န္မအတြက္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ တုိင္းျပည္နဲ႕ လူမ်ဴိးအတြက္ ၾကီးေလးတဲ့ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ျပီး ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕ရြက္ လုပ္ေနတဲ့ အခါ၊ ကြ်န္မဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တာ၀န္ကို ခြဲေ၀ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ သေဘာျဖင့္ ေနာက္မွေနျပီး သူ႕အား အမ်ဴိးမ်ဴိး ျပဳစုအားေပးခဲ့ပါတယ္။

အေဘ့ေျခရာ နင္းႏုိင္ေအာင္

ယခု သူကြယ္လြန္ သြားေတာ့၊ သူ႕ကို ျပဳစုရမည့္အစားသူခ်ခဲ့တဲ့ လမ္းစဥ္တြင္ ပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ ဘက္တြင္ ပါ၀င္ထမ္းျပီး သူခ်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕ေသြး သူ႕သား၊ မိမိရဲ႕ ရင္ေသြးကေလးမ်ားကို အေဘ့သားမ်ားပီပီ အေဘ့ေျခရာ နင္းႏုိင္ေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ ေပးေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။

ကံတူအက်ဴိးေပး

ကြ်န္မနဲ႕ ကံတူ အက်ဴိးေပးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ အျခား က်ဆံုးေသာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားရဲ႕ ဇနီးသယ္မ်ားဟာလဲ ကြ်န္မလို ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ျဖစ္ၾကမွာဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႕ဟာ သူတို႕ကို ခ်စ္ရိုးမွန္ရင္ သူတို႕ ခ်ခဲ့တဲ့ လမ္းစဥ္ကို လိုက္ၾကမွ ခ်စ္ရာ က်ေတာ့မယ္။ သူတို႕ရည္မွန္းခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ကို သူတို႕ကုိယ္တုိင္မေတြ႕ျမင္လိုက္ၾကေပမဲ့ ကြ်န္မတို႕က အေကာင္အထည္ေပၚေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းအားေပးၾကရမွာဘဲ။

ေနာက္ဆံုးအမွာ

လူထုသို႕ ကြ်န္မ ေျပာလိုတာကေတာ့၊ မိမိတို႕ အားကို ယံုၾကည္ေလးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးကို ရက္စက္စြာ လုပ္ၾကံမႈေၾကာင့္၊ ေဒါသထြက္ စိတ္ဆိုး၍ စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္မႈကိုင္မႈကို ေရွာင္ၾကဥ္၍ သူခ်ခဲ့ေသာ လမ္းစဥ္အတုိင္း တေသြမတိမ္းလိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ၾကပါ။ သူ ပ်ဴိးေထာင္ခဲ့ေသာ ဖ ဆ ပ လ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီးကို ဆထက္တံပိုး အားေပးေထာက္ခံၾကပါ။ သူရည္မွန္းခဲ့တဲ့ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကို မရမေန ၾကိဳးပမ္းၾကပါ လို႕ဘဲ ေနာက္ဆံုးမွာလိုပါတယ္။


ရည္ညႊန္း၊ Popular Myanmar News Journal မွ တင္ေပးေသာ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာေဟာင္းအား တိုက္ရုိက္ ရိုက္ကူး ျပီး မွ်ေ၀လုိက္ပါသည္။

ၾကည္.. ပဲျပဳတ္နဲ႔နံျပား ရရင္ စားခ်င္တယ္.. ေအာင္ ..


ၾကည္..
ပဲျပဳတ္နဲ႔နံျပား ရရင္ စားခ်င္တယ္..
ေအာင္ ..

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ သူကုိယ္တိုင္ေရးျပီး ေအာက္တြင္လည္း “ေအာင္ဆန္း”ဟု သူ၏ နာမည္လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ စာတိုကေလးပင္ျဖစ္သည္။
တစ္ခါကဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ၏ ခ်စ္ဇနီးေဒၚခင္ၾကည္အား သူၾကိဳက္ေသာ “ပဲျပဳတ္ နံျပား” စားခ်င္ေၾကာင္း ပူဆာလိုက္သည့္စာပင္ ျဖစ္သည္။

“ပူဆာ”သည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ “ေဟ့ ငါပဲျပဳတ္နဲ႕ နံျပားစားခ်င္တယ္ ၊ မနက္ေစာေစာ အသင့္၀ယ္ထားလိုက္”ဟု စစ္သူၾကီးတစ္ဦးက စစ္သည္ရဲေဘာ္ကေလးအား အမိန္႕ေပးလိုက္ပံုမ်ိဳးမဟုတ္။ သားငယ္တစ္ဦးက သူ႕ကုိ အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ မိခင္အား ကေလးငယ္သဖြယ္ ပူဆာလိုက္သည့္ ေလသံမ်ိဳးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

အထက္ေဖာ္ျပပါ စာတိုကေလးကို ဗီုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားသူ ၊ ေလ့လာသူ ၊ သူ႕အေၾကာင္း ေဟာေျပာေရးသားသူ မွန္သမွ်ေကာင္းစြာ သိၾကပါသည္။
သို႕ေသာ္ ယင္းစာတုိကေလးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ၊ အျပင္းပြားမႈမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။

သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ၊ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္ေစမည့္ အထက္ပါ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ စာတိုကေလးသည္ ယေန႕တုိင္ေအာင္ တကၠသိုလ္သမိုင္းသုေတသနဌာန (သို႕မဟုတ္) တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္ (သို႔မဟုတ္) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတိုက္တြင္ ရွိေနမည္ဟု ထင္ရပါသည္။

ယင္းစာတိုကေလးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အျငင္းပြားမႈအေၾကာင္း အနည္းငယ္မွ်ရွင္းျပလိုပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ ေရးထားေသာစာတိုကေလးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လက္မွတ္ေရးထိုးထားသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း စာပါအေၾကာင္းအရာက ႏိုင္ငံေရး ၊ စစ္ေရးႏွင့္ ဘာမွ်မဆိုင္။ သူ၏ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေရး ဒႆနဆိုင္ရာ သံုးသပ္ခ်က္လည္းမဟုတ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥသာျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သည္လို ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ိဳးေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေရးသားျပဳစုျခင္း ၊ ေဟာေျပာျခင္းမ်ား မလုပ္သင့္။ ႏိုင္ငံေရး စစ္ေရး သို႕မဟုတ္ အေတြးအေခၚပိုင္းဆိုင္ရာ သေဘာတရားမ်ိဳးသာလွ်င္ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားသင့္သည္။ ေဟာေျပာသင့္သည္။

ဥပမာ ဇူလိုင္ ၊ ၉၄ထုတ္ “ႏြယ္နီ” မဂၢဇင္းမွ ကၽြန္ေတာ္၏ “ငါးမူးတန္းမွ ရုပ္၇ွင္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း” ေဆာင္းပါးဆိုလွ်င္လည္း အထက္ပါယူဆခ်က္အရ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥသာျဖစ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေရးသားေဟာေျပာရာ၌ အသံုးမျပဳသင့္ဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေနပါသည္။

၀ါရင့္ သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးတစ္ဦးကမူ ယင္းအယူအဆကို လက္မခံပါ။

“ဒီလိုလဲ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥ အေသးအဖြဲကေလးေတြဆိုျပီး ပစ္ပယ္လို႕ မရဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြက ကာယကံရွင္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ပင္ကိုသဘာ၀စရိုက္ Character ကို ေပၚလြင္ေစတယ္။ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ အေတြးအေခၚေတြ ၊ အေျမာ္အျမင္ အယူအဆေတြကို ခန္႕မွန္းလို႕ရတယ္။ သူဟာ ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာ ရုပ္လံုးေဖာ္ရာမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ က်ဳပ္သေဘာထားကို ေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ၊ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ ေလ့လာမွတ္သားႏိုင္ေအာင္ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာကိစၥ အေသးအဖြဲ႕ကေလးေတြကအစ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားသင့္တယ္လို႕ ယူဆတယ္”
ဤသို႕ သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးက ထုတ္ေဖာ္ ေၿပာခဲ႕ပံုကို ၾကားနာမွတ္သားရဖူးပါသည္။

(တကၠသိုလ္ေန၀င္း- အမွတ္တရဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစာအုပ္မွ)


အထူးသတိထားမိတာကေတာ့ တပ္မေတာ္ရဲ႕ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ျပည္သူကို အာဏာရွင္ဆန္ဖို႔မေျပာနဲ႔ မိသားစု၀င္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ အာဏာရွင္မဆန္ခဲ့ပါဘူး။

ရန္ေအာင္